آذر ۱۳۹۷ - دانلود آهنگ جدید

بیراهه دات نت

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
سه شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۷

رضا عسگرزاده: از بد روزگار منِ یک چشمی در این‌جا پادشاهم!

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : سه شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۷

موسیقی رضا عسگرزاده در چند سال گذشته، بیش از این‌که به عنوان نوازنده شناخته شود، در بخش مهندسی صدا مشغول فعالیت بوده و اتفاق‌های مهمی را هم در این حوزه رقم زده است. اما سال‌ها است که نواختن جزء لاینفک زندگی‌اش محسوب می‌شود و خودش آن را بیماریِ نوازندگی می‌نامد؛ درست از همان پنج سالگی که تعلیمات جدی موسیقی‌اش با ساز پیانو شروع شد تا دوران جوانی که دودوک را به عنوان ساز مورد علاقه خود برگزید و در این بین با هنرمندان مختلفی همچون پیتر سلیمانی‌پور، کریستف رضاعی، استاد احمد پژمان و همچنین حسین علیزاده و جیوان گاسپاریان همکاری کرد که در واقع آلبوم «به تماشای آب‌های سپید» سرآغاز این آشنایی بود.
عسگرزاده که علاقه‌مند به مهندسی صدا هم بود، از سال ۷۴ با همراهی کریستف رضاعی در حوزه صدابرداری و ضبط هم فعال شد و مسئولیت ضبط‌های استودیویی و زنده بسیاری از آثار را بر عهده گرفت که بخش قابل توجهی از آن، تولیدات نشر موسیقی «هرمس» بوده است. او در به سرانجام رسیدن موسیقی فیلم‌های مختلفی هم نقش داشته که «یه حبه قند»، «سعادت آباد»، «آبادان» و «لاکپشت‌ها هم پرواز می‌کنند» از آن جمله هستند.
رضا عسگرزاده با این‌که ترجیح داده کارنامه کاری طویل و درازی نداشته باشد (حداقل در نوازندگی) اما چگالی اتفاق‌هایی که در این سال‌ها رقم زده، آن‌قدر زیاد است که درباره هر یک از آنها می‌توان به شکل مفصلی صحبت کرد. شاید دلیل این انتخاب هم این باشد که معتقد است آدم بسیار ایده‌آل‌گرایی است و چه خوب که در این زمانه هنوز هستند آدم‌هایی که درگیر سرعت سرسام‌آور روزگار نشده‌اند و ترجیح می‌دهند اتفاق‌هایی را رقم بزنند که اول در جانشان ته‌نشین شود و خب در این‌صورت برای مخاطب هم چاره دیگری جز رسوخ کردن آن آثار در دل و جانش باقی نمی‌ماند.

– زمان‌هایی که کار صدابرداری انجام می‌دهم، خیلی پا تو کفش نوازنده‌ها می‌کنم
– چیزهایی که درباره حسین علیزاده شنیده بودم و همچنین میمیک چهره او، باعث شده بود همیشه برایم ترسناک باشند
– انتظارات موزیکال احمد پژمان معمولاً در کشور ما به راحتی پاسخ داده نمی‌شود
– وقتی جیوان گاسپاریان به ایران آمد و با هم معاشرت کردیم، فهمیدم سازی که ما داریم، سوت سوتک است!
– من صدابرداری نیستم که بتوانم کنار همه راحت کار کنیم
– از سال ۶۳ با پیتر سلیمانی‌پور دوست شدم و هیچ کاری نبود که در قالب موسیقی با هم انجام ندهیم
– صدابرداری برایم جذاب است؛ اما نه به اندازه نوازندگی
– بارها برای دیدن کنسرت‌های حسین علیزاده، شب‌ها در صف خرید بلیت تالار وحدت خوابیده‌ام
– روزمرگی باعث شده بسیاری از نوازنده‌ها از دنیای موسیقی فاصله بگیرند و عملاً یک‌سری نت بنوازند و بگویند در میکس درستشان می‌کنیم
– کنسرت «به تماشای آب‌های سپید» اولین معاشرت نزدیک من و حسین علیزاده بود
– در موسیقی‌های قائم به ذات، دنیای تکنیکال می‌تواند آسیب‌زننده باشد
– گاهی هنرمندان حاضر نیستند در کنسرت‌هایشان بخش کوچکی از درآمدشان را خرج ادوات صدابرداری کنند و از چشم مردم همه چیز سر صدابردار می‌شکند
– آلبوم «آلبا»ی گروه «نور» را بیشتر از بقیه کارهایم دوست دارم
– آلبوم «آلبا» را سه روزه با دو میکروفون در سرسرای اصلی کاخ اردشیر بابکان ضبط کردیم

هادی کیانی: از هر طرف که وارد می‌شوی، یک جای این موسیقی به گره برمی‌خوری!

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : سه شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۷

موسیقی ما– فرزان صوفی – سولدت‌اوت‌های زودهنگام این روزها تبدیل به تبلیغات و بازار گرمی برای بسیاری از گروه‌های پاپ شده که البته شنیده شده سولداوت‌های زودهنگام بعضی از آنها، خیلی هم واقعی نیست. حالا در بخش دیگری از موسیقی هم این اتفاق افتاده که خوشبختانه ارتباطی به بخش تجاری این هنرِ اول ندارد؛ گروه راک «گره» که دو سال پیش از همان اولین کنسرت‌هایش با این پدیده روبه‌رو شد و در جشنواره موسیقی فجر سال گذشته اولین گروهی بود که بلیت‌هایش به اتمام رسید.
با هادی کیانی، وکالیست گروه درباره اجرای پیش روی‌شان که شش دی برگزار می‌شود درباره اتفاقات این اجرا و مشکلاتی که اولین روز بلیت‌فروشی برایشان پیش آمد و منجر به کنسل شدن آن شد و همچنین مشکلات سبک راک، صحبت کردیم.

  • * این روزها اتفاق‌هایی در حوزه موسیقی راک افتاده که به نظر می‌رسد هنرمندانی که در این بخش فعالیت می‌کنند خیلی پشت یکدیگر نیستند؛ البته به جز یک تعداد مثل فرشید اعرابی، گروه تندر، فرشاد رمضانی و… که از قدیمی‌های این حوزه هستند و همیشه سعی کرده‌اند گروه‌های این ژانر را ساپورت کنند.

صد درصد همین است برای کنسرت اریکه ایرانیان ما که یادتان هست چه اتفاقی افتاد؟! یک از دلایلی که این موزیک پیشرفت نمی‌کند هم همین موضوع است. البته همان‌طور که گفتید خیلی‌ها هم هستند که یکدیگر را حمایت می‌کنند؛ اما عده کمی این وسط سنگ جلوی پای هم می‌اندازند که باعث شده متأسفانه جامعه یکدستی نداشته باشیم. به نظرم نمی‌دانند که با این کار در حقیقت جلوی پای خودشان سنگ می‌اندازند. گروه‌ها هر چقدر بزرگ‌تر شوند، می‌توانند از هم حمایت کنند و مخاطبان بیشتری را به سمت یکدیگر هدایت کنند. یک عده هم هستند که توانایی یا حال و حوصله اجرای کنسرت ندارند که این‌ها از همه خطرناک‌ترند؛ می‌گویند ما که به ساپورت شدن نیازی نداریم، پس تا می‌توانیم دیگران را تخریب کنیم!

  • * موسیقی راک متأسفانه نسبت به دیگر ژانرها با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند؛ به نظر شما که سال‌ها است در این ژانر فعالیت می‌کنند، چطور می‌توان حداقل بخشی از مشکلات این موسیقی را حل کرد؟

بخشی از آن به این برمی‌گردد که مسئولین بعضی سخت‌گیری‌ها را کنار بگذارند؛ مثلا فرشاد رمضانی بعد از این همه سال فعالیت چرا باید دوباره برای همان آلبوم‌ها ویدئو بگیرد تا برای اجرای زنده تأیید شود؟ یا بسیاری از نمونه‌های اینچنینی. خب این‌ها آسیب‌زننده هستند چون همه را دلسرد می‌کند.
یک‌سری از گروه‌ها حاضر نیستند خودشان را تا حدودی با شرایط تطبیق دهند و به این فکر نمی‌کنند که مثلاً وقتی دث متال مجوز نمی‌گیرد، کمی فیتیله آن را پایین‌تر بکشند تا بتوانند حداقل اجرا را شروع کنند. به هر حال ما داریم این‌جا زندگی می‌کنیم و باید واقعیت‌ها را پذیرفت. مثلاً خیلی از گروه‌ها اول اینسترومنتال کار می‌کنند و بعد دو قطعه وکال‌دار اضافه می‌کنند و همین‌جور کم‌کم پیش می‌روند، سعی می‌کنند اول اعتماد را جلب کنند؛ در نتیجه وقتی احساس شود موجه هستند راحت‌تر می‌توانند مجوز بگیرند. اما بعضی گروه‌ها می‌خواهند یک‌باره از ژانرهایی شروع کنند که مجوز نمی‌گیرد و برای همین هم شروع به تخریب گروه‌های دیگر می‌کنند. ما پارسال در جشنواره موسیقی فجر اجرا داشتیم اما به جای این‌که باعث افتخار گروه‌های راک باشد یک عده گفتند این گروه حکومتی است!
یک چیزهایی هم به فرهنگ ما برمی‌گردد و نمی‌توان منکر این شد که ما فقر فرهنگی داریم. هر کسی که می‌خواهد بالا برود به جای این‌که سعی کنیم دستش را بگیریم، تمام تلاشمان را می‌کنیم تا زیر پایش را خالی کنیم. اصلاح این مسائل متأسفانه خیلی سخت است. ما که در نهایت داریم پیش می‌رویم و به حرف کسی هم گوش نمی‌کنیم؛ چون اگر می‌خواستیم به حرف دیگران توجه کنیم اصلاً سراغ راک نمی‌آمدیم. فعلاً که کفش‌های آهنی پا کرده‌ایم و جلو می‌رویم.

  • * به فکر تشکیل یک مجمع راک نیستید؟

سال ۸۴ این‌کار را کردیم تا بتوانیم یکدست شویم و فرهنگ‌سازی کنیم؛ داشت به جاهای خوبی هم می‌رسید اما جلویش را گرفتند. الان هم یک نفر باید از بیرون این مجمع را تشکیل بدهد که فرصت رسیدگی به امور را داشته باشد.
اگر یک صنف داشته باشیم که در خانه موسیقی به ثبت برسد، می‌تواند اتفاقات بهتری بیفتد. شنیدم که گروه «پیکلاویه» هم مشکل پیدا کرده است، نمی‌دانم داستان چیست اما این بچه‌ها آلبوم منتشر کرده‌اند و خب اگر به آلبومشان مجوز داده‌اید چرا جلوی فعالیتشان را گرفته‌اید؟ این مشکل ریشه‌ای است و تا از ریشه درست نشود، همین خواهد بود؛ حالا یک زمان شرایط کمی بهتر می‌شود و یک زمان هم بدتر. هر چه بیشتر پیش می‌رود متوجه می‌شویم که واقعاً اسم درستی برای گروه‌مان انتخاب کرده‌ایم؛ چون از هر طرف که وارد می‌شوی، یک جای این موسیقی به گره بر می‌خوری!

  • * برویم سراغ کنسرت پیش‌روی گروه «گره»؛ تفاوت این کنسرت با اجرای قبلی شما چیست؟

تقریباً شبیه کنسرت‌های پیشین است؛ سِت لیست از پنج، شش تا از ساخته‌های گروه و همچنین کاور قطعاتی که می‌دانیم طرفداران زیادی دارد و به سبک و سیاق «گره» می‌خورد تشکیل شده است. این‌بار سعی کردیم سوپرایزهایی هم داشته باشیم و مثلاً یک قطعه که در سِت لیست نیست را اجرا کنیم. کنسرت قبلی ویدئو آرت داشتیم و این‌بار دقیق‌تر و بهتر آن را انتخاب کرده‌ایم. سعی کرده‌ایم نورپردازی هم از کنسرت قبلی بهتر باشد.

  • * صدابردار هم همچنان بهروز منزه است؟

بله چون همیشه هم ما و هم طرفداران از همکاری با تیم ایشان راضی بوده‌ایم.

  • * «گره» معمولا در سِت لیستش قطعاتی را برای کاور انتخاب می‌کند که در ژانرهای مختلفی هستند در صورتی‌که گروه‌های دیگر معمولا یکی، دو ژانر را برای اجرا انتخاب می‌کنند؛ اما در مورد «گره» این‌طور نیست و سعی می‌کند قطعات مختلفی در رپرتوآرش وجود داشته باشد؛ با این‌کار می‌خواهید طرفداران بیشتری جذب کنید؟

البته ما سعی می‌کنیم که قطعات خیلی هم با هم تفاوت نداشته باشند؛ اما از جهتی هم این یکی از توانایی‌ها و نقطه قوت «گره» است، خب چرا از آن استفاده نکنیم؟ ما دو تا وکالیست در دو سبک و سیاق و رنج صدایی مختلف هستیم و بچه‌های گروه هم بسیار باتجربه و حرفه‌ای هستند و سال‌ها در سبک‌های مختلف ساز زده‌اند. پس این قابلیت را داریم که طی پنج، شش جلسه تمرین از «دریم تیاتر» تا «آناتما» و گروه‌های مختلف را اجرا کنیم. همان‌طور که گفتید به این شیوه می‌توانیم طرفداران بیشتری جذب کنیم و در نهایت هم موسیقی خودمان را بهتر معرفی کنیم. چون هدف گروه این است که کارهای اورجینالش را به گوش مخاطبان برساند.

  • * به نظر روند اجرای «گره» -با توجه به سِت لیست‌هایش از ابتدا تا به امروز- به گونه‌ای است که انگار به سمت اجرای قطعات تکنیکی‌تر در حال حرکت است. قرار است روند «گره» این‌گونه باشد؟

ما در اولین کنسرت‌مان در سال ۹۵، سیمفونیک زدیم یا «آیرون میدن» و «ای سی دی سی» که همیشه در ترک لیست ما بوده است. حالا الان ممکن است در دو سه ترک تکنیکال‌تر شده باشد. به هر حال گروه هر چه پیش می‌رود پخته‌تر می‌شود و اعتماد به نفس بیشتری پیدا می‌کند، در نتیجه قدرت‌ریسک‌پذیری‌اش برای اجرای ترک‌های تکنیکی‌تر بیشتر می‌شود.
اما به این منظور نیست که این کار قرار است روند «گره» باشد. به زمان‌مان هم بستگی دارد؛ این‌بار ترک لیست‌مان را از دو ماه پیش انتخاب کردیم و همه نوازنده‌ها برای تمرین زمان داشتند.
می‌خواهم این نوید را بدهم که ما در اجرایی که اردیبهشت خواهیم داشت، می‌خواهیم کنسرت را به سمت گروه‌های خیلی مدرن ببریم و قطعاتی از گروه‌هایی مثل «آرک» و گروه‌های مدرن پروگرسیو اجرا کنیم که مطمئناً تکنیکال‌تر هستند.

  • * درباره تمرین کردن اعضای گروه صحبت کردید؛ «گره» معمولاً چند جلسه برای کنسرت‌هایش تمرین می‌کند؟

بچه‌های ما همه متأهل هستند و شغل مستقل خودشان را دارند؛ در نتیجه خیلی زمان برای تمرین‌های مدام نداریم. ما سعی می‌کنیم تمرین‌هایمان را شخصی انجام دهیم و در نهایت ۶ یا ۷ جلسه بیشتر با یکدیگر تمرین نداریم.
بچه‌ها در گروه‌های دیگر هم ساز می‌زنند و در این شرایط جمع شدن شش نفر دور هم، کار خیلی سختی است. ما تمرین‌ها را طی این ۱۵ سال انجام داده‌ایم؛ خود من از هجده سالگی نشده که روزی کمتر از پنج، شش ساعت در روز موسیقی کار کنم برای همین اگر بخواهم یک قطعه را بخوانم، بیشتر از دو ساعت برایم زمان نمی‌برد؛ حالا هر چقدر هم تکنیکال باشد.
صد البته که با تمرین‌های بیشتر، می‌توان نتیجه بهتری گرفت اما فعلاً که تا این‌جا جواب داده و خودمان هم به فرمولی رسیده‌ایم که بتوانیم اجراهای خوبی داشته باشیم.

  • * در این اجرا قرار است امیر شهابی به عنوان نوازنده مهمان گروه را همراهی کند. شما در اجراهایتان قبلاً هم از نوازنده مهمان مثل امیر دانایی یا احسان ایمانی استفاده کرده بودید. نکته این‌جا است که شما همیشه از «نوازنده» مهمان در کنسرت‌هایتان استفاده می‌کنید و تا به حال از «خواننده» مهمان دعوت نکرده‌اید؛ این موضوع دلیل خاصی دارد؟ به نظرتان خواننده استانداری در این ژانر وجود ندارد؟

بخشی از این موضوع، از نیازهای گروه نشأت گرفته است. ببینید، ما دوست داریم نوازنده‌هایی که سال‌ها تلاش کرده‌اند اما کمتر روی استیج دیده شده‌اند را حمایت کنیم. مثلاً یکی از دلایلی که احسان ایمانی -که سال‌ها است با هم کار می‌کنیم و یکی از بهترین گیتاریست‌ها است- در آن کنسرت ما را همراهی کرد همین موضوع بود. دلیل دیگرش هم این بود که احتمال داشت در آن کنسرت سهیل زرین‌کلک حضور نداشته باشد چون با کنسرت رضا یزدانی تداخل پیدا کرده بود که البته در نهایت سهیل هم به کنسرت رسید. امیر دانایی هم از دوستان خوبمان است و مدت‌ها بود که دوست داشتیم با هم همکاری کنیم.

  • * امیر شهابی یک جَزمن است. قرار است با چه سبک و شیوه‌ای روی استیج «گره» حاضر شود؟

قرار نیست امیر در «گره» جز بنوازد، ما می‌خواهیم از قدرت پیانونوازی امیر استفاده کنیم. چون نوید رهبر نیست، ما در کنسرت قبلی پیانوها را پلی بک می‌کردیم اما در این کنسرت قرار است قطعه The Spirit Carries on از «دریم تیاتر» را اجرا کنیم که یک قطعه پیانو محور است برای همین از امیر شهابی که در کارش استاد است خواستیم تا همراه ما باشد.

  • * نوید رهبر دیگر قرار نیست به عنوان پیانیست گروه را همراهی کند؟

نوید برای ادامه تحصیل به اتریش رفته است. خیلی دوست داشتیم این همکاری ادامه داشته باشد اما با این وضع معیشتی و قیمت دلار، رفت و آمدهایش اصلاً برایش صرف نمی‌کند چون همان‌طور که می‌دانید کنسرت‌های راک و متال درآمدی ندارند.

  • * قرار است به همین شیوه پلی‌بک ادامه بدهید یا به فکر همکاری با یک کیبوردیست جدید هستید؟

ما هنوز اعلام نکرده‌ایم که نوید از گروه جدا شده چون ممکن است روزگار جوری بچرخد که نوید برگردد یا «گره» به جایی برسد که بتواند در برج میلاد کنسرت بگذارد و درآمدزایی داشته باشد تا نوید هم بتواند دوباره به ما ملحق شود. اولویت ما کار کردن با نوید است. موضوع دیگر این است که نوازنده کیبورد خوب در سبک ما خیلی کم است؛ یکی، دو نفر هستند که آنها هم در گروه‌های دیگر مشغولند و فرصت ندارند؛ همین هم باعث شده به سمت اجرای پلی‌بک برویم…

  • * خودتان چرا پیانو نمی‌نوازید؟

اتفاقاً بدم نمی‌آید اما اگر قرار باشد خودم ساز بزنم، باید تلفیقی از نوازندگی من و پلی‌بک باشد. مثلاً قمست‌هایی که قرار است بخوانم، باید پلی‌بک باشد چون اصلاً دوست ندارم از پرفورمنس خواندنم کم شود. موضوع دیگر این است که سرم خیلی شلوغ است و می‌ترسم نرسم تمرین‌های این‌جا را هم انجام دهم.

  • * من جواب این سوالم را نگرفتم که دلیل دعوت نکردن از خواننده مهمان در گروه‌تان چه بوده است؟ گفتید بنا به نیاز گروه، از نوازنده مهمان استفاده کرده‌اید؛ شما سال گذشته در یک کنسرت نتوانستید «گره» را همراهی کنید، می‌خواهم بدانم آن زمان این نیاز را برای اضافه شدن خواننده مهمان احساس نکردید یا خواننده‌هایی که بتوانند به شکل استاندارد در این ژانر فعالیت کنند تعدادشان محدود است؟

من یک خواننده «های تنور» هستم و این داستان کمی کار را سخت می‌کند؛ چون وکالیست‌هایی که بتواند کارهایی که من می‌خوانم را بخوانند، تعدادشان خیلی کم است. البته در آن کنسرت احتمال داشت من هم برگردم و برای همین نمی‌توانستیم جایگزین انتخاب کنیم. از یک طرف هم آن زمان تعداد ترک‌های اورجینال گروه، دو قطعه بود و بچه‌ها تصمیم گرفتند به خاطر دو قطعه از خواننده مهمان دعوت نکنند و فقط جاهایی که من می‌خوانم را پلی‌بک کنند. چون قطعات خیلی سختی هستند و خود بچه‌ها هم می‌گفتند ما کسی را سراغ نداریم که بتواند این‌ها را بخواند.
اما در کل خود من به این فکر کردم که اگر قرار است نوازنده مهمان داشته باشیم، یک‌بار هم در بخش وکال این اتفاق بیفتد.

  • * الان دو سال است که گروه «گره» اعلام موجودیت کرده است؛ گروه موفقی که با کنسرت اولش خودش را معرفی کرد و از همان ابتدا هم توانست به سولداوت‌‌های زودهنگام دست پیدا کند. گام بعدی گروه چیست؟ به هر حال اعضای گروه توانایی‌های زیادی دارند و به نظر می‌رسد در این دو سال دارید صرفاً یک مسیر تکراری را طی می‌کنید؛ در صورتی‌که با چنین ویژگی‌هایی می‌توانید اتفاق‌های متفاوتتری را رقم بزنید. البته بعید می‌دانم خودتان هم فقط به همین کنسرت گذاشتن و سولداوت کردن زودهنگام راضی باشید.

البته خودتان می‌دانید که این دو سال در ایران یعنی سالی مثلاً چهار کنسرت که حدوداً ده اجرا می‌شود. برنامه‌ریزی ما که مشخص است؛ اولین هدف‌مان این است که بعد از دو سال، اولین آلبوم گروه را زمستان امسال منتشر کنیم و این‌که دوست داریم «گره» بزرگ‌تر شود. ما دایرکت‌های زیادی از شهرستان‌ها برای اجرا داریم…

  • * برای شما این امکان که در شهرستان‌ها اجرا داشته باشید وجود دارد؟

امکان این موضوع برای گروه‌های پاپ و سنتی وجود دارد اما گویا برای گروه‌های راک وجود ندارد! ما دو بار برای اجر در رشت اقدام کردیم که بار دوم، در دقیقه نود رد شد و گفتند زبان «گره» انگلیسی است و الان رشت آمادگی زبان انگلیسی ندارد. یک بار هم گفتند «گره» مجوز ندارد! بعد هم که مجوزمان را نشان دادیم گفتند نمی‌خواهیم به کنسرت راک مجوز بدهیم. ببینید تا زمانی که گروه‌ها تور دور ایران نداشته باشند، نمی‌تواند بزرگ شوند؛ چون در سال تعداد اجراهای محدوی می‌توانید در تهران داشته باشید. نمی‌دانم، شاید هم یک عده نمی‌خواهند ما بزرگ شویم. این موضع نه تنها دست و بال «گره»، بلکه تمام گروه‌های راک را بسته است.

  • * اجراهای بین‌المللی چطور؟

اصلاً یکی از دلایلی که «گره» به زبان انگلیسی کار می‌کند این است که بتواند فعالیت اینترنشنال داشته باشد. اگر بخواهیم اجراهای بزرگ برویم، باید حتماً آلبوم داشته باشیم و فکر می‌کنم با انتشار این آلبوم، یک‌سری از درها به روی «گره» باز شود.

علی ترابی: در پی تدوین شیوه‌نامه‌ای برای حمایت از گروه‌های خیابانی هستیم

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : سه شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۷

موسیقی ما – چندی قبل خبری منتشر شد مبنی بر اینکه خالقانِ آثار بی‌کلامی که تاکنون، دو بار مجوز دریافت کرده‌اند،‌ دیگر کارشان در شورا بررسی نمی‌شود؛ این اتفاق اما در حالی رخ داده که سال گذشته تعدادی از اهالی موسیقی در صحبت با «فرزاد طالبی» – مدیر وقتِ‌ دفتر موسیقی- قرار گذاشته بودند تا از این پس دیگر آثار بی‌کلام بررسی نشود؛ «علی ترابی» – مدیر کل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی- در گفت‌وگو با موسیقی ما در این باره سخن می‌گوید:

  • * مدتی پیش خبری منتشر شد مبنی بر اینکه خالقان آثار بی‌کلامی که تاکنون دو بار مجوز گرفته باشند، نیازی به دریافت مجوز ندارند. این در حالی است که سال گذشته، تعدادی از اهالی موسیقی با آقای طالبی (مدیرکل وقت دفتر موسیقی) جلسه‌ای داشته‌اند که گویا در آن تصمیم گرفته می‌شود از این پس آثار بی‌کلام، بدون بررسی شورا مجوز بگیرند. ما صحت این ماجرا را در صحبت با یکی، دو نفر از ناشران هم بررسی کردیم و آنها نیز به این ماجرا صحه گذاشتند که آثار بی‌کلام‌شان بدون بررسی در شورا مجوز می‌گرفته است. بنابراین این اتفاق جدید در دفتر موسیقی‌ را چه‌طور می‌توان تحلیل کرد؟ می‌توان این موضوع را به منزله بازگشت به عقب دانست یا حرکتی رو به جلو؟

من ابتدا باید این نکته را گوشزد کنم که خبری که شما به‌تازگی شنیدید، به چندین ماه پیش مرتبط است و اتفاق جدیدی نیست. یعنی همان ابتدا که من به دفتر موسیقی آمدم، چند تصمیم گرفته شد و یکی این بود که برای تقاضای تک‌آهنگ نیازی نیست که متقاضیان حتماً از طریق شرکت‌ها اقدام کنند؛ زیرا این مسأله برای آنها بار مالی داشت و حاشیه‌هایی به وجود می‌آمد. به همین علت اعلام کردیم که تمام افراد حقیقی هم می‌توانند بدون نیاز به شرکت‌ها، کارشان را برای دریافت مجوز بدون هیچ‌گونه هزینه و محدودیتی به دفتر موسیقی بدهند. دوم اینکه مجوز استودیوهای صدابرداری -که هر چهار سال یک بار باید به دفتر موسیقی می‌آمدند و از طریق ارائه مدارک، مجوز خود را تمدید می‌کردند- دائمی شد.

سومین تصمیم هم این بود که در حوزه‌ موسیقی بی‌کلام، تمام گروه‌هایی که موفق شده‌اند دو بار برای کارشان مجوز بگیرند، دیگر نیازی به مجوز ندارند. در مورد نکته مورد نظر شما، ظاهراً نامه‌نگاری‌هایی در سال گذشته انجام شده بود، شاید قول‌هایی هم داده شده که من در جریان‌آن نیستم؛ بنابراین در مورد آن قضاوتی ندارم؛ اما هر دو شکل موضوع انجام می‌شده است؛ یعنی هم بخشی از کارها به شورا نمی‌رفته و هم بخشی از کارها به شورا می‌رفته است. اتفاقاً من زمانی که به دفتر موسیقی آمدم، در این باره برایم سؤال پیش آمد که چرا این‌گونه بوده و دوستان واحد نظارت، مستنداتی را نشان دادند که هنوز هم موجود است. این موضوع می‌توانست مقداری سوال‌برانگیز باشد و این سوالات را به وجود آورد که بر چه مبنایی و چه کسی انتخاب می‌کند که چه کارهایی به شورا برود و چه کارهایی نه. به همین خاطر، تصمیم گرفتیم تا موضوع برای همه یکسان باشد و هر گروهی که حداقل دو بار مجوز گرفت، پس از آن برای گرفتن کارهای بعدی به‌هیچ‌وجه کارش به شورا نرود و به‌صورت یک‌دست برای همه رعایت شود.

برگزیدگان و تقدیرشدگان پنجمین جشنواره موسیقی نوای خرم معرفی شدند

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : سه شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۷

موسیقی ما – ستاد برگزاری پنجمین جشنواره و جایزه همایون خرم (نوای خرّم) اسامی هنرمندان برگزیده و تقدیرشدگان بخش های مختلف این دوره را پس از اعلام آرای نهایی هیات داوران بخش رقابتی متشکل از افلیا پرتو، میلاد کیایی، بهناز ذاکری، پری ملکی، مظفر شفیعی، وارطان ساهاکیان، مجید ناظم پور، بابک شهرکی و پویان آزاده اسامی هنرمندان برگزیده و تقدیرشده این دوره در بخش های مختلف را منتشر کرد.

اسامی هنرمندان برگزیده و قدردانی شده در بخش های مختلف به تفکیک زیر اعلام می شود:

درباره موسیقی ما تصمیم می‌گیریم و با کسی هم شوخی نداریم

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : سه شنبه ۲۰ آذر ۱۳۹۷

موسیقی ما – «شب موسیقی» در دهمین نشست خود، شامگاه یکشنبه (۱۸ آذر ماه) با اجرای رضا مهدوی و موضوع «مدیریت اجرایی موسیقی در کشور»، میزبان علی ترابی، مدیر کل دفتر موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مانی جعفرزاده، مدرس، منتقد و مدرس دانشگاه بود.

علی ترابی در این برنامه گفت: «موسیقی به دلیل نداشتن هیچ قانونی در کشور، بسیار متاثر از تغییر و تحول دولت‌ها بوده است. متاسفانه موسیقی از ثبات لازم برخوردار نبوده است و به لحاظ ساختار اداری و بودجه ضعیف بوده است. همه این نداشتن پایگاه‌های جدی فرادستی، باعث شده تا سلایق به راحتی آن را جا به جا کنند. حوزه فرهنگ متاثر از حوزه قدرت است و طبیعی است با تغییرات سیاسی در کشور، تغییرات فرهنگی شکل بگیرد. دفتر موسیقی نیز مصون از این ماجرا نیست و در دولت‌های مختلف روندهای مختلفی داشته است.»