بایگانی‌ها اخبار موسیقی | دانلود آهنگ جدید

بیراهه دات نت

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
پنج شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۷

موسیقی ما – جلسه مشترک هیئت مدیره خانه موسیقی و کانون نوازندگان کلاسیک با هدف همفکری و بررسی مسائل و مشکلات کانون برگزار شد. در این جلسه که در ساختمان فاطمی برگزار شد، سید محمد میرزمانی (رئیس هیئت مدیره) تقی ضرابی، داود گنجه‌ای، بهداد بابایی، هنگامه اخوان (از اعضای هیئت مدیره)، حمیدرضا نوربخش (مدیر عامل)، حمیدرضا عاطفی (مدیر اجرایی)، آذر هاشمی (بازرس) و علی‌اکبر کردبچه، خسرو بهرامی، امیر پدرام طاهریان، فرزاد دانشمند (از اعضای هیئت مدیره کانون) و ماریه جلیلیان (بازرس کانون) حضور داشتند.

در ابتدای جلسه سیدمحمد میرزمانی (رئیس هیئت مدیره) در خصوص لزوم مشارکت بیشتر اعضای هیئت مدیره در برگزاری برنامه های مختلف صحبت کرد و ابراز امیدواری کرد برنامه های این کانون اجرایی شود. سپس هر یک از اعضای هیئت مدیره کانون نوازندگان کلاسیک با اشاره به مشکلات از جمله گران شدن سازهای کلاسیک درباره مسائل کانون مواردی را مطرح کردند.

آلبوم «بازگشت به رویاپردازى» در ایران و آمریکا منتشر می‌‌شود

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : چهارشنبه ۲ خرداد ۱۳۹۷

موسیقی ما – آلبوم «بازگشت به رویاپردازی» (Back to Dreaming) اثر مشترک «محمد شعبانی» نوازنده پرکاشن و تنظیم‌کننده و «آرمین مرشد» آهنگساز و تنظیم‌کننده و نوارنده گیتار منتشر می‌شود.

این آلبوم در راستای فرهنگ‌سازی شنیداری و جریان‌سازی درستِ موسیقی سبک «جز/ فیوژن»، بعد از ٢ سال تولید مداوم، در ایران و به صورت دیجیتال توسط شرکت «شید ریکوردز» در آمریکا در بیش از ۸۰ پلاتفورم‌ معتبر موسیقی همچون Itunes، Apple Music، Spotify، Shazam، iHeartRadio، SoundCloud، Deezer، YouTube و… منتشر می‌شود.

علی ترابی: زمان پوست‌اندازی دفتر موسیقی فرا رسیده است

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : چهارشنبه ۲ خرداد ۱۳۹۷

موسیقی ما – «علی ترابی» چند ماهی است که به عنوان مدیر کلِ‌ دفتر موسیقی جایگزین «فرزاد طالبی» شده است. او سال‌ها قبل نیز مدتی متصدی این پست بود و به عنوان مدیر انجمن موسیقی نیز فعالیت می‌کرد و فعالیت‌هایی نیز در جشنواره‌های مختلف داشت. «ترابی» اما روزهای سختی در پیش دارد؛ همان‌طور که لابد مدیرانِ پیشین‌اش داشتند؛ مدیریت بر فضای پرچالش و همواره پرحاشیه‌ی موسیقی با بودجه‌ی اندکی که در اختیارِ این نهاد است، قطعا کار ساده‌ای نیست. در این گفت‌وگو با او درباره‌ی تمام مسایلِ مربوط به موسیقی سخن گفته‌ایم. درباره‌‌ی جشنواره‌ی موسیقی فجر که گویا حالا چند سالی است اهالی موسیقی به آن حساس‌تر شده‌اند، درباره‌ی مجوزها و سیاست‌هایی که برای حمایت از موسیقی نواحی و سنتی دارد. او اما تاکید دارد که دفتر موسیقی وزارت ارشاد اندک اندک تلاش خواهد کرد تا از تصدی‌اش بر موسیقی بکاهد و آن را به خود هنرمندان واگذار کند. ترابی وعده‌ی حمایت از بخش خصوصی را نیز می‌دهد و سهولتِ جریانِ دریافتِ مجوزها. این اولین گفت‌وگوی ما با اوست و در حالی که آرزو داریم بعد از پایانِ دورانِ‌ مدیریتش از چگونگی تحقق تمامی وعده‌هایش با او بگوییم:

  • * معمولاً مدیران وقتی در منصبی قرار می‌گیرند،‌ نیازمند فرصتی هستند تا خودشان را با شرایط‌ منطبق کنند. شما البته پیش از این مدتی به عنوان سرپرست دفتر موسیقی و همچنین مدیر انجمن موسیقی فعالیت داشته‌اید. برآیندتان از شرایط فعلی این دفتر چیست؟

همان‌طور که اشاره کردید، دفتر موسیقی برای من محیط غیرآشنایی نبوده و طبیعتاً در این سال‌ها هم چندان از فضای موسیقی دور نبوده‌ام؛ اما روزی که من از دفتر موسیقی رفتم، شرایط فرهنگی کشور نسبت به شرایط کنونی بسیار متفاوت بود و این مسأله تأثیرات خودش را در تمامی حوزه‌ها گذاشته است. ابتدا باید از زحمات‌ مدیران پیشین تشکر کنم که همه‌شان زحمات بسیاری کشیدند و هر کدام نکات برجسته‌ی خودشان را دارند.

  • * منظورتان آقایان میرزمانی، ارجمند و طالبی است؟‌ از نظر شما ویژگی‌های هر کدام از این افراد چه بود؟

آقای «میرزمانی» با نجابت اخلاقی‌شان مؤثر بودند. آقای «ارجمند» با جسارت و ایده‌هایشان تأثیرگذار بودند و آقای طالبی با طمأنینه توانستند آرامش را به این دفتر بازگرداندند. این دوستان همه به نوبه‌ی خودشان زحمت کشیدند و حالا چند صباحی نوبت من است.

  • * اشاره کردید که از آن زمان تاکنون، تفاوت‌های بسیاری در حوزه‌ی فرهنگی رخ داده است. در این باره توضیح می‌دهید؟

روزی که من از دفتر موسیقی رفتم، اقبال به موسیقی سنتی و اصیل ما بسیار بیشتر بود. حتی از لحاظ کمی، تعداد کنسرت‌های موسیقی اصیل -با فاصله‌ای اندک- از تعداد کنسرت‌های پاپ بیشتر بود. در طول سال‌های گذشته اما ذائقه‌ها خیلی سهل‌پسندتر شد. این مسأله که به نظر می‌رسد تنها هم مختص ما نیست و روندی جهانی پیدا کرده و تنها معلول‌ سیاستی خاص هم نیست، باعث شده تا نسبت تولید آلبوم‌های موسیقی و تک‌قطعه‌ها در حوزه‌ی موسیقی سنتی، کلاسیک و نواحی بسیار کمتر از موسیقی‌های دیگر باشد. همان‌طور که در تمام دنیا غلبه بر موسیقی‌های سبک‌تر است، این اتفاق در کشور ما هم رخ داده. در واقع می‌توان گفت موسیقی عامه‌پسند خودش را تثبیت کرده و با افزایش سرمایه‌گذاری، بحث تجاری در آن بسیار پررنگ‌تر شده است. هم‌اکنون تعداد سالن‌‌ها تغییری نکرده؛ اما تعداد رخدادهای موسیقی در حوزه‌ی پاپ بسیار بیشتر شده است. علاوه بر آن، بحث «ستاره» یا به اصطلاح «سلبریتی» در حوزه‌ی موسیقی پاپ بیش از قبل نمود پیدا کرده است.

  • * خب این ماجرا معلول‌ چه شرایطی است؟‌

بخشی از آن طبیعی است و اجتناب‌ناپذیر و بخشی دیگر به علت عدم حمایت و توجه کافی به بخش‌های دیگر. همین مسأله باعث شده تا بخشی از موسیقی‌های غیرپاپ برای اینکه بتوانند روی پای خود بایستند، به کنسرت اتکا کنند و از آنجا که کنسرت در سالن‌های کوچک جواب نمی‌دهد، باید به سالن‌های بزرگ بروند. مسأله اینجا شکل می‌گیرد. موسیقی سنتی و نواحی مخاطبی به اندازه‌ی سالن‌های بزرگ ندارد و بنابراین فعالان آن عرصه ناگزیرند تا کار خود را به سلیقه‌ی مخاطب پاپ نزدیک کنند. به همین خاطر است که اجرا در سالن‌های بزرگ، پیشبردی برای موسیقی سنتی به وجود نیاورده و لزوماً مخاطبان زیاد در این کنسرت‌ها به تغییر ذائقه و سلیقه‌ی شنیداری‌ مخاطبان منجر نشده است.

  • * این‌همه چهره و ستاره در حوزه‌ی موسیقی پاپ در این مدت‌زمان کوتاه چگونه شکل گرفته است؟ این سؤال را از این جهت می‌پرسم که به نظر می‌رسد این روند به خود فعالان موسیقی پاپ هم ضربه وارد و همه‌چیز را در آن غیرقابل پیش‌بینی کرده است.

ببینید امروز فعالیت در حوزه‌ی موسیقی پاپ راحت‌تر شده؛ چون دنیا عوض شده و تجهیزات تغییر کرده است. طیف زیادی از هنرمندان جوان کار تولید می‌کنند و آثارشان به راحتی شنیده می‌شود. جالب اینکه این افراد خیلی هم منتظر نمی‌مانند که کارهایشان از مجاری رسمی منتشر شود.

  • * این خوب است یا بد؟

معایب و محاسن خودش را دارد.

  • * اما به گواه اهل فن، موسیقی پاپ ما هم در این سال‌ها با یک سقوط کیفی همراه بوده است.

در این مورد با شما موافقم. اگر بخواهم در مورد سطح کارها -به خصوص در حوزه‌ی شعر که قابل استنادتر است- صحبت کنم، می‌بینیم که روند رو به جلویی نداشته‌ایم. تعداد زیادی از ترانه‌هایی که برای شورای شعر فرستاده می‌شود، به اندازه‌ای سطحی است که اصلاً بحث کیفی در آن معنایی ندارد و بحث بر سر این است که چه تعداد غلط املایی و نگارشی در آن هست!

  • * البته که ترانه یک معضل بزرگ در موسیقی امروز ایران است. اما آیا می‌توان از آن انتظار قدرتمندی یک شعر کلاسیک را داشت؟

نمی‌توان انتظارات فنی شعر را از ترانه داشت. چون گاهی بر اساس ملودی نوشته می‌شود. اما این نمی‌تواند باعث شود که هیچ ترتیب و آدابی در آن لحاظ نشود. مشکل این است که مجوز این آثار را از ارشاد می‌خواهند و ما روی لبه‌ی یک تیغ هستیم. یعنی اگر مجوز صادر نشود، محکوم می‌شویم که جلوی آزادی هنری را گرفته‌ایم و اگر صادر کنیم، این معنا تلقی می‌شود که این مجوز، معنای زیبایی‌شناختی هم دارد؛ که مطلقاً این‌طور نیست. ما سال‌ها است که در وزارت ارشاد از شاخص‌های زیبایی‌شناسی فاصله گرفته‌ایم.

  • * چرا؟ آیا‌ دستگاهی که مجوز می‌دهد نمی‌تواند روی کیفیت‌ آثار تأثیرگذار باشد؟

ماهیت وظیفه‌ی ما این اجازه را نمی‌دهد. ضمن اینکه تمام پیشرفت‌های هنری در شکستن معیارهای گذشته رخ داده است. هیچ فکر کرده‌اید که اگر ما بخواهیم روی معیارهای سخت‌گیرانه بایستیم، خروجی چه خواهد شد؟ این روزها شرایط کاملاً عوض شده و ما با توجه به شرایط باید تصمیماتی متفاوت بگیریم.

  • * من ناگزیرم بار دیگر سؤالم را تکرار کنم. به‌هرحال ممیزی زمانی معنا پیدا می‌کند که روی کیفیت کار تأثیر بگذارد؛ وگرنه ممیزی شعر حافظ و سعدی چه معنایی دارد؟

ببینید در دوره‌ای آلبوم‌ها بعد از انتشار، از لحاظ کیفی درجه‌بندی می‌شدند. این در تاریخ هنر بی‌سابقه است. تاریخ هنر مملو از کارهایی است که بعد از صد سال فهمیده‌اند که چه شاهکاری بوده یا برعکس. شما با هیچ توان کارشناسی نمی‌توانید سرنوشت زیبایی‌شناسی یک اثر را تعیین کنید. کاملاً بدیهی است که این مسأله کار نادرستی است. ضمن آنکه حتی تعیین کیفیت صدای یک خواننده، نسبتی با آنچه در صحنه انجام می‌شود، نداشته و با تمام سخت‌گیری‌ها این مسائل وجود دارد. باید امکان برگزاری کنسرت‌های بیشتری فراهم شود تا حق انتخاب بین رویدادهای مختلف وجود داشته باشد. هیچ کس نمی‌تواند ثابت کند که کاری قوی‌تر است یا نه. اینها فرمول‌بندی مشخصی ندارد.

  • * موسیقی سنتی این روزها وضعیت غم‌انگیزتری -لااقل به لحاظ مخاطب- دارد. آیا دفتر موسیقی تمهیدی برای جان گرفتن دوباره این موسیقی دارد؟

به نظر من این مسأله تنها محدود به ایران نیست. شما اگر به مهد موسیقی کلاسیک هم بروید، مشاهده می‌کنید که مخاطبان‌ کنسرت‌های کلاسیک، افراد میان‌سال یا مسن هستند و مخاطبان جوان در آن کمتر حضور دارند. به همین خاطر است که این روزها ارکستر سمفونیک‌های دنیا کارهای سبک‌تری را هم اجرا می‌کنند. می‌خواهم بگویم این اتفاق در فرهنگ جهانی نیز رخ داده و خوب یا بد، جریان‌های دولتی نمی‌توانند درباره‌ی آن تصمیم بگیرند. با این وجود، دفتر موسیقی -که از توان‌ اندکی به لحاظ سرمایه‌گذاری و اجرایی برخوردار است- باید توان خود را برای توسعه‌ی این موسیقی صرف کرده و توجه به معیارهای اقتصادی، مارکتینگ یا رقابت با بخش خصوصی را کنار بگذارد؛ چون نه می‌تواند در آن بخش موفق شود و نه به صلاح موسیقی است. به بیان دیگر، وظیفه‌ی دستگاه‌های فرهنگی این است که هر کجا که بخش خصوصی به دلایل محتلف از ورود به آن اجتناب می‌کند، ورود کرده و در جایی که بخش خصوصی فعال است و امتحان خود را پس داده‌، در حد نظارتی و تعریف‌شده‌ی قانونی وارد شود و سنگ جلوی پایشان نگذارد. برای ما حمایت از موسیقی نواحی و کلاسیک در اولویت است.

  • * این حمایت‌ها شامل چه چیزی است؟ مثلاً اگر قرار باشد فلان استاد در تالار وحدت به اجرای برنامه بپردازد، در هزینه‌ی سالن یا اعطای مجوز تسهیلاتی قائل می‌شوید؟

خوشبختانه اساتید موسیقی ما در طول زندگی‌شان وارسته‌تر از این هستند که به دستگاه‌های دولتی نیاز داشته باشند و علاوه بر آن، مخاطبان خودشان را به اندازه‌ای دارند که مشکلی از این جهت نداشته باشند؛ اگرچه به اندازه‌ای که شایسته است، از مواهب هنرشان برخوردار نبوده‌اند. بودجه‌ی بسیار اندکی در اختیار دفتر موسیقی است و ما در نظر داریم اگر قرار است حمایتی انجام شود، در این راستا باشد. گاهی در اعزام هنرمندان به خارج از کشور یا حضور هنرمندان خارجی در ایران دیده شده که از گروه‌ها و سبک‌هایی حمایت شده که چندان نیازی به این مسأله نداشته‌اند. ما باید به این گروه‌ها کمک کنیم تا مسیرشان را بروند و مشکلی برایشان ایجاد نکنیم و از سوی دیگر، تمرکزمان را روی حمایت از موسیقی نواحی و اصیل بگذاریم.

  • * مسأله‌ی من بیشتر مسأله‌ی مجوز است.

سال‌ها است که موسیقی بی‌کلام دیگر برای بررسی به شورا نمی‌رود. با این حال، به گمان من موعد یک پوست‌اندازی برای دفتر موسیقی فرا رسیده و ما باید برای موسیقی جدی، خودمان کار را سهل‌‌تر کرده و اعتماد بیشتری به هنرمندان داشته باشیم. از دیگر سو، در حوزه‌ی موسیقی جدی سعی خواهیم کرد تا نه‌تنها اساتید بلکه موسیقی‌دانانی که در حوزه‌ی بدنه و میانی هستند، کارهایشان به تدریج به شورا نرود و با سهولت انجام شود و جز در حوزه‌ی شعر، به تدریج نقش دفتر موسیقی را کم‌رنگ کنیم؛ به‌خصوص اینکه بحث زیبایی‌شناسی و معیارهای هنری چندان در جریان مجوز دخیل نیست.

  • * موسیقی نواحی همواره یکی از چالش‌های مهم دفتر موسیقی بوده است. ما از یک طرف با گستردگی بسیار در این حوزه مواجهیم و از سوی دیگر، با هنرمندانی که جزء آخرین راویان موسیقی مناطق خویش هستند و نیازمند حمایت. همین هم کار را دشوار می‌کند.

بخشی از این روند طبیعی است. وقتی عرضه‌ای هست که تقاضایی برای آن وجود ندارد، حفظ کردن آن دشوار می‌شود؛ به‌خصوص اینکه متأسفانه رسانه‌های فراگیر ما و شبکه‌های مجازی همه در خدمت ترویح موسیقی‌ای هستند که نسبتی با موسیقی نواحی ندارد. سیاست ما حمایتی است اما تداوم حمایت برای همیشه هم غیرممکن است. البته ماجرا به این بدی مطلق هم نیست. من در جشنواره‌ی نواحی و جوان، جوانان و نوجوانانی را می‌بینم که در سنین پایین مشغول آموزش این موسیقی هستند و همین مسأله، مایه‌ی امیدواری است. به جرات می‌توانم بگویم که در آینده، در بسیاری از سازها اگر وضع‌مان بهتر نباشد، بدتر نخواهد بود. البته این نوازندگان به‌طور قطع، جریان‌ساز و تأثیرگذار نیستند و نمی‌توانند ذائقه‌ی عمومی جامعه و حتی منطقه‌ی خودشان را عوض کنند. شاید عشق و علاقه‌ی خاص در یک خانواده یا منطقه است که باعث می‌شود نوجوانانی به آموزش این سازها روی بیاورند.

مسأله اما کمی پیچیده‌تر است؛ در موسیقی نواحی، جهان‌بینی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. تکنیک را می‌شود آموزش داد. این تفکرِ نهفته در این موسیقی است که این روزها دارد از دست می‌رود؛ کما اینکه برخی از این نوازندگان جوان با وجود آنکه تکنیک خوبی دارند،‌ اما از هویت خودشان فاصله گرفته‌اند و بدون آهنگساز خوب و داشتن پیشینه‌ی فرهنگی، خواه ناخواه وارد گروه‌هایی می‌شوند که نه شهری هستند و نه روستایی. در بهترین حالت، موسیقی نواحیِ شهری شده را اجرا می‌‌کنند.

سورپرایز ویژه ارکسترهای ایرانی برای «کارلوس کی‌روش»

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : سه شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۷

موسیقی ما – مراسم رونمایی از سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی روسیه با حضور بازیکنان تیم ملی، اهالی موسیقی و مدیران ورزشی و هنری شب گذشته در تالار وحدت برگزار شد.

به گزارش «موسیقی‌ما»، در ابتدای این مراسم که بنیاد رودکی با همکاری فدراسیون فوتبال برگزارکننده آن بودند، تصاویری از مراحل آماده شدن سرود رسمی تیم ملی فوتبال ایران، تصاویری از بازیهای مقدماتی تیم ملی فوتبال ایران پخش شد و در ادامه برخی مدیران و دست اندرکاران فدراسیون فوتبال و بنیاد رودکی پشت تریبون قرار گرفتند و سخنانی کوتاه را در حضور بازیکنان تیم ملی عنوان کردند.