دانلود آهنگ جدید | صفحه 210 از 377 | دانلود موزیک

بیراهه دات نت

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۹۸

رحیم شهریاری: قصد دارم در پرش روی صحنه رکورد بهنام بانی را بشکنم!

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۶

موسیقی ما – خواننده پرطرفدار آذربایجانی با اعلام خبر انتشار آلبوم جدیدش در اوایل سال آینده، کنسرتی شاد و پرانرژی را در برج میلاد روی صحنه برد.

به گزارش «موسیقی ما»، رحیم شهریاری با اجرای گلچینی از آثار پرطرفدار و آذربایجانی خود شامگاه ۱۶ اسفند در تهران برج میلاد روی صحنه رفت و بار دیگر در مواجهه با دوستداران این سبک موسیقی شبی ویژه را برای مخاطبان‌اش ساخت. این خواننده در بخشی از صحبت‌های خود گفت: «همواره اجرا برای هم وطنان‌اش در پایتخت برای من ارزش و اعتباری ویژه است و خوشحالم که امشب با یک انرژی خوب در خدمت شما هستم.»

470 مشاهده

قرار بود موسیقی «کودک خاموش» را آهنگسازی که نامزد بفتا بود، بنویسد

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۶

موسیقی ما- «امیر کنجانی» -آهنگساز ، رهبر ارکستر، وضعیت پرداز (Situation maker)و طراح پرفورمنس- شاید در جهان شناخته شده‌تر از ایران باشد. به لیستِ اجراهای او نگاه کنید: «کوئین الیزابت هال لندن، بلک هیث هال ، فستیوال اشلی وود ، فستیوال ایثر» به اینها باید همکاری با رهبران و نوازندگان تراز اولی‌ چون کلارک راندل، رهبر اکستر سمفونیک بی‌بی‌سی پیتر مانینگ، اِل‌ اِی‌ فیلارمونیک و سولیستِ هارپ شاند ویلیامز را نیز اضافه کرد. اما او چندان اهلِ هیاهو نیست؛ چون معتقد است «خلوت» در پروسه ی خلق مهم‌ترین اتفاق است؛ تنهایی و خلوتی که «خاطرِ جمع» داشته باشد. به خاطر همین خاطر جمع هم مدتی از « ترینیتیِ‌ لندن» استعفا می‌دهد؛ چون می‌گوید: «پیش از این برای شفا بخشی می‌نوشتم اما از زمان ورودم برای شما و در و دیوار می نویسم.»او از دانشگاه کَل آرتزِ آمریکا و دفتری که ده قدم با دفتر دیوید رزمبوم و تیم برتن فاصله داشت، هم استعفا می‌دهد. «خلوت» و «خاطر جمع» برای او از هر چیزِ دیگری مهم‌تر است. «کنجانی» تحصیلات آهنگسازی خود را در کنسرواتوار ترینیتیِ‌ لندن و انستیتو کالیفرنیا (دانشگاهی که والت دیسنی آنرا برای تحصیل و تحقیق در مورد هنر‌های چند وجهی ساخت) در زمینه آهنگسازی معاصر ‌و پرفورمنس ادامه داده است و در سالِ ۲۰۱۱ برنده بورسیه مدرسه دارتینگتن شد. در سال ۲۰۱۴ کَل آرتز به او سفارش نوشتن یک کنسرتو پیانو را داد و همان سال این کنسرتو توسط پیانیست شهیر آمریکایی‌ و نامزد جایزه گرمی «ویکی ری» و رهبر اِل‌ اِی فیلارمونیک اجرا شد. او همچنین در دو سال پیاپی ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نامزد دریافت مدال طلای آهنگسازی از دانشگاه سلطنتی بریتانیا شده است. سیستم ‌رهبری لامپ های برقی‌ او جایزه لایت ورک فستیوال لندن را برد و آلبوم اشعار شاملو در ایران را به همین روش به بازار عرضه کرد.از فعالیت‌های آکادمیک کنجانی، می‌توان به حضور در دانشگاه‌های کَل آرتز آمریکا (به عنوان لکچرر در رشته های آهنگسازی، ارکستراسیون و پرفورمنس)، کنسرواتوار ترینیتی لابانِ لندن(به عنوانه استاد میهمان) دانشکده ی هنرهای زیبای تهران و دانشگاه هنر تهران (به عنوانه استاد میهمان) اشاره کرد و قطعات او در دانشگاه‌هایی‌ چون، رویال کالج، رویال آکادمی، رویال نردرن، دانشگاه سلطنتی اسکاتلند و…اجرا شده است. آخرین فعالیت کنجانی در زمینه ی موسیقی فیلم مربوط به فیلمِ کوتاهی است محصول کشور بریتانیا-کودک خاموش که نامزد وبرنده جایزه اسکار ۲۰۱۸ شد. با او درباره‌ی بخشی از فعالیت‌هایش به گفت‌وگو نشستیم:

  • از موسیقی فیلم «کودک خاموش»- فیلمی که به تازگی توانست جایزه‌ی اسکار را دریافت کند- شروع کنیم، چطور کاندید نوشتنِ آن اثر شدید؟‌

من به‌طور کلی کم موسیقی فیلم کار می‌کنم و فعالیت در این زمینه اولویت اولم نبوده است؛ چون پیروی از خواسته‌های کارگردانان بسیار سخت است و نیاز به یک از خودگذشتگی دارد که من در خودم سراغ ندارم. (خنده) قرار بود موسیقی این فیلم را یک آهنگسازی که پیش از این نامزد بفتا هم شده بود، بنویسد؛ اما کارگردان از طرحِ او خوشش نیامده بود و نوشتنِ این قطعه به من پیشنهاد شد. به من گفتند که یک روز وقت داری تا موسیقی یک دقیقه‌ی تیتراژ را بسازی. تیتراژ این فیلم مهم‌ترین بخش فیلم است. چند ثانیه‌ی اول را که دیدم؛ تم و فضای ارکستراسیون به ذهنم الهام شد، معمولا اینطور پیش نمی‌آید؛ اما اینجا الهه وحی موسیقی‌ به دادم رسید (خنده) اصولا این الهه، به داد آهنگسازن نا توان می‌رسد. روی همان تم ۲۴ ساعت نخوابیدم و کار کردم و جواب داد. باید اضافه کنم، ما در دانشگاه، هر هفته باید برای «رقص مدرن و باله» موزیک می‌نوشتیم و همان به من کمک کرده بود تا تکنیک و دستم تند شود.البته به نظر خودم هنوز خیلی‌ کند هستم به نسبت آهنگسازان خوب. استعداد خریدنی نیست؛ اما در عین حال تنها با استعداد هم نمی‌شود یک شبه؛ یک دقیقه موسیقی را تحویل دهید و تمرین در این زمینه بسیار موثر است.

  • گفتید که برای ساخت موسیقی از خودگذشتگیِ لازم را ندارید، درباره‌ی چالشی که در این زمینه با کارگردانان دارید، توضیح می‌دهید؟

ببینید قبل از آغاز ساخت موسیقی فیلم؛ موسیقی‌های مختلف – مثلا سمفونی نهم یا موسیقی فیلم‌های مشهور – را زیر صحنه‌های فیلم می‌گذارند تا ریتم تدوین و خیلی چیزها دستشان بیاید، مشکل از همین جا شروع می‌شود. کارگردان به آن تم عادت می‌کند و از شما همان را می‌خواهد و شما باید باید بسیار بجنگی تا ذهنیت او را پاک کنی تا یک چیز جدید ارایه دهد. از آن طرف نظر کارگردان مدام تغییر می‌کند، برای یک سکانس موسیقی ساخته شده را امروز دوست دارد و فردا ندارد. ما در موسیقی کودک خاموش هم این مشکل را هم داشتیم، به خصوص اینکه بودجه‌‌ی این بخشِ فیلم کم اما انتظار زیاد بود.

  • شما جریان موسیقی فیلم در ایران را دنبال می‌کنید؟

بله و خیر…در حد توان و سوادم ؛ اما به گمانم ما در اینجا ارزش کار اورجینال را نمی‌دانیم مثلا عده‌ای در تئاتر و سینما از موسیقی دیگران استفاده می‌کنند و نامِ خودشان را «طراح صدا» و یا آهنگساز (من آنها را “شبیه ساز” مینامم) می‌گذارند. دقیقا مثل صنعت تبلیغاتی ما، تیزر‌ها و..، که تبلیغ را مثل یک تبلیغ خارجی‌ به عوامل ساخت تیزر سفارش می‌دهند و می‌سازند. من حتی دیده‌ام که از موسیقی «آروو پرت» روی یک تئاتر استفاده و عنوان طراح صدا را برای خودشان انتخاب کرده بودند، این روند اصلا در دنیا معمول نیست؛ ما برای ثانیه به ثانیه‌ی فیلم «کودک خاموش» به اسکار کپی‌رایت دادیم، حتی وقتی صدای تلویزیون می‌آمد و در ثانیه‌ای از آن موسیقی شنیده می‌شد، این قانون را هم شامل می‌شد. در ایران کسی به این کپی‌کاری ها ایراد نمی‌گیرد، در حالی که در دنیا هم جرم است و هم قبح زیادی دارد. گاهی آهنگسازان بودجه‌ای برای یک فیلم می‌گیرند که یک پنجاهم آن را خرج می‌کنند و بقیه از سمپل‌های مشابه استفاده می‌‌کنند.

  • کدام کارگردان به نظرتان بهترین استفاده از موسیقی فیلم را کرده است؟

اگر نظرم را بگویم ، شوکه خواهید شد.در ایران اصغر فرهادی به شکلی از موسیقی استفاده می‌کند که درس است. او در «چهارشنبه سوری» با طراحی صدای تقرقه‌ها لحظه‌به لحظه فضا را شکل داده است و این کار را در «درباره‌ی الی» با صدای دریا انجام داده است، همان کاری که ما با لایت موتیف می‌کنیم. من در کلاس‌هایم به شاگردانم، توصیه می‌کنم که پرولانگیشن Prolongation اصغر فرهادی را جدی بگیرند. اجرای تداوم فضا، در اثر هنری (از سینما، موسیقی‌ تا پرفومنس) استادی می‌خواهد.شاید جاهایی «میرکریمی»،مجیدی، ابراهیمیان و یکی‌ دو کارگردانی که گویا نمی‌شود در ایران نامشان را برد (خنده) هم استفاده‌ی بسیار درستی از موسیقی کرده اند؛ البته این نظر رو خاضعانه از طرف من بشنوید، بدون هیچ ادعایی و بیشتر شاید به بیان سلیقه بشود آنرا تشبیه کنیم.

  • شما در ایران دو پرفورمنس با نامِ «استخوان» با حضورِ پگاه آهنگرانی و ستاره پسیانی و «خارش» با حضورِ «بهناز جعفری»، «حسن پور شیرازی» اجرا کردید، به نظر می‌رسد که ما در ایران همچنان با واژه‌ی «پرفورمنس» مساله داریم و به نظرِ جامعی در این خصوص نرسیدیم. تعریف شما به عنوان کسی که به صورت تخصصی در این زمینه فعالیت کرده است، از «پرفورمنس» چیست؟‌

البته تخصصِ اصلی من «آهنگسازی»است و در کنارِ آن در امریکا در زمینه‌ی «پرفورمنس» نیز مطالعه وتجربه آکادمیک داشته‌ام. به هر حال من همیشه ایران نیستم؛ اما زمانی که به کشور می‌آیم تمام تلاشم را می‌کنم تا در جریان فعالیت‌های فرهنگی قرار بگیرم و از آن عقب نیفتم. به همین خاطر از پرفورمنس‌های زیادی هم دیدن می‌کنم و به جرات می‌توانم بگویم گاهی یک ایده‌ی خام در تئاتر یا آهنگسازی به مدیوم پرفورمنس تبدیل شده است و به همین خاطر اکثر اتفاقاتی که من در این حوزه دیده‌ام، پر از گسست بوده و بیشتر تلاش داشته تا نشان دهد که کار نویی انجام می‌دهند. به نظرم می‌رسد ما اول اینکه باید بدانیم «پرفورمنس» و «پرفورمنس‌آرت» با هم تفاوت زیادی دارند. ما در پرفورمنس آرت، اتفاقاتی را انتظار داریم که در پرفورمنس نداریم. از طرفی از آنجا که این هنر معاصر و مدرن است؛ برخی دوستان فکر می‌کنند اگر آن را به سایر ژانرها وصل کنند، کار نویی انجام داده‌اند. «پرفورمنس» در غرب، پشتوانه فرهنگی مشترکی دارد که در اینجا گاه نادیده گرفته می‌شود؛ برای مثال در گذشته در پرفورمنس بلیت‌فروشی وجود نداشت؛ چون اصلا این هنر علیه این موضوع واین اتفاق بروز کرده است؛ از طرفی من متوجه نیستم که در یک سالن کنسرت که «دیوار چهارم» وجود دارد، پرفورمنس یا پرفورمنس آرت چگونه می‌تواند اتفاق بیفتد؟

  • به هر حال خیلی از این اتفاقات در ایران برای اولین بار رخ می‌دهد.

بله؛ ما در ایران واژه‌ی «برای اولین بار» را زیاد می‌شنویم، این واژه از فقر می‌آید. فقر بسیار قدرتمند است؛ اگرچه باید بدانیم که این مدیوم برای ما نبوده است؛ درست برعکس «تعزیه» که در فرهنگ ما جا افتاده است. )البته در ۱۰ سال گذشته به صورت خود جوش ، جامعه هنری ایران لزوم حضور پرفورمنس آرت را درک کرده است.(

  • چه عواملی در ایجاد یک پرفورمنس نقش دارند.

در پرفورمنس چند عامل نقشی مهم و اساسی دارد که یکی از آنان «موسیقی» است و دیگری «هنرهای تجسمی». پرفورمنس را می‌شود نوشت و در یک باکس بدون تغییرات اساسی اجرا کرد) به صورت اکچوالیزیشن(Actualization-؛ اما پرفورمنس آرت بدون حضور تماشاگر و تاثیر مستقیمِ او بر اجرا کامل نیست. در این شیوه‌ی اجرا، اگر تماشاگر یک حرکتی انجام دهد، مسیر کارِ شما تغییر خواهد کرد. «آلن کاپرو» که از شاگردان «جان کیج» است، در این زمینه به صورت ناخواسته، در آثار خود،واژه "رخ داد" یا هپنینگ را در لغتنامه این مدویم تعریف و اضافه کرد.

  • شما به عنوانِ یک موزیسین، در اجرای پرفورمنس «خارش» تا چه اندازه موسیقی را دخیل کردید؟

در «خارش» بستر اصلی «معماری» بود. هنر مدرن، سفری از یک مدیوم به مدیوم دیگر است و نشان دادن این سفر جزو صفات جدا نشدنی هنر معاصر است و اگر این دو اتفاق درست انجام نشود، یک مقدار سوء تفاهم به وجود می‌آید که آن هنر تا چه اندازه فرزند زمانِ خویش است؟ ما در «خارش» از معماری شروع کردیم و «موسیقی» سفرِ این بستر بود. به این هم فکر نکردیم که هر روز آن را در زمان معینی به پایان برسانیم. در واقع این مساله به تماشاگر ارتباط داشت و در کنارِ آن، صدای بازیگر را از تصویرش جدا کردیم. شما با یک تاخیرِ چند ثانیه‌ای، صدای بازیگر را می‌شنیدید و نمی‌دانستید که او زنده اجرا می‌کند یا ضبط شده است. این یک فاصله‌گذاری را برای مخاطب ایجاد می‌کرد. ما در باکس‌هایی که طراحی کرده بودیم، با گوشی پزشکی که به یک سری لوله وصل می‌شد، صدای پرفورمر را می‌شنیدیم.

  • پرفورمر یا بازیگر؟

پرفورمر یا اجراگر. ما بازیگر نداشتیم. (بازیگری نباید می‌داشتیم) فرق زیادی بین بازی و اجرا وجود دارد.

  • چه فرقی با هم می‌کند؟‌

ببینید شما آیین نوروز را به یاد بیاورید. از کودکی، پدر و مادر خودتان را پشتِ میز دیده‌اید که قرآن را باز کرده‌اند و دعا می‌خوانند و در لحظه‌ای سال تحویل می‌شود. اصلا شما با خودتان فکر کرده‌اید که این مراسم چیست؟‌شما با رخدادی مواجه می‌شوید که هست و برای خودش به یک مناسک تبدیل شده است. تکنیک‌های بازیگری با مناسکِ اجرا بسیار متفاوت است. شما در بازیگری می‌توانید بگویید که بازی باورپذیری انجام شده یا نه؛ اما اجراکننده به شما اجازه‌ی قضاوت نمی‌دهد. شما یک شرکت کننده هستید که می‌توانید به آن وصل شوید یا خیر. )که به این روش اجرا اکچوالیزیشن میگویند(

  • موسیقی اثر از پیش نوشته شده بود؟‌

قسمت زیادی از موسیقی نوشته شده بود و قسمت زیادی با نت‌های نقاشی‌شده بود (Graphic score)و این به نوازنده اجازه می‌داد تا دستش باز باشد و با میزان‌بندی عادی ننوازد

.

347 مشاهده

شاید ما نظرکرده‌‌ایم

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۹۶

موسیقی ما- جوانِ ۲۲ ساله، آن شب‌هایی که برای هزینه‌ی تحصیلِ دانشگاهش خود را با فکر نواختن در خیابان آرام می‌کرد، تصورش را هم نمی‌کرد که روزگاری با همین کار بتواند این‌چنین موفق شود. آلبوم‌هایش – والس‌های تهران و درنادئون- تا این اندازه موفق شود و از آن طرف خود آغازگر جریانی باشد که هر چه هست، این شهرِ دودگرفته‌ی نازیبا را زیباتر می‌کند. حالا او به همراه بسیاری گروه‌‌های دیگر در خیابان ساز می‌نوازند و می‌شود برای لحظاتی هم که شده؛ موسیقی نابی شنید که دوستش داشت و احساس کرد که این موسیقی زنده است. «مهرداد مهدی» حالا یک سالی است که همراه «آسو کهزادی» شده است و دارند با همراهی همدیگر با دستانِ خالی کارهای بزرگی می‌کنند. آنها هفدهم اسفند ماه در قالب «موسیقی تجربه» در تالار رودکی نواختند؛ این گفت‌وگو به همین بهانه انجام شد؛ خواندنِ حرف‌های دو نوازنده‌ی جوان را از دست ندهید؛ شاید انگیزه‌ای شد برای اینکه یک روز ساز دستتان بگیرید و شما هم به زیبایی این شهر کمک کنید.

  • اولین‌بار چطور ایده‌ی اجرای پرفورمنس در خیابان به ذهن شما رسید؟ در حال حاضر تعداد گروه‌هایی که در فضاهای غیررسمی – جز سالن کنسرت- به اجرای برنامه می‌پردازند، بسیار زیاد شده است؛ اما شما زمانی این کار را انجام دادید که اجرای خیابانی بگذارید از واژه‌ی بهتری مثلا اجرای محیطی استفاده کنیم- در ایران چندان شناخته شده نبود. چطور شد که این ایده در شما شکل گرفت؟

فکر می‌کنم اگر قرار است به بررسی پرفورمنس خیابانی و گسترشِ آن در ایران بپردازیم، باید جنبه‌های جامعه‌شناختی و روان‌شناختی بررسی شود. جامعه‌ی ما مثلِ هر جای دیگر دنیا، آسیب‌‌هایی اجتماعی مثل فقر یا ناامنی دارد؛ این معضلات برای هر کس شکلی دارد و شاید برای من به این شکل ظهور و بروز پیدا کرد؛ یعنی در چیزی که دوستش داشتم و از کودکی درگیرش بودم.

  • از کودکی درگیر موسیقی بودید یا به این شکل اجرا فکر می‌کردید؟

هر دو . ببینید من آن زمان‌‌ها زیاد سینما می‌رفتم و سینماهای مورد علاقه‌ام هم استقلال و آفریقا بود. یادم هست همیشه جلویشان یک نوازنده‌ی آکاردئون یا تمپو و … بود که به اجرای برنامه می‌پرداختند. سال‌ها بعد از آن برای پرداخت شهریه‌ی دانشگاهم دچار مشکل شدم و خاطرات ۱۴-۱۳ سالگی‌ام به‌یادم آمد؛ فکر اجرا بدین شکل در همان زمان به ذهنم رسید. البته مدت‌ها با خودم کلنجار می‌رفتم تا این ایده را عملی کنم. آن روزها چندان روزهای خوشی نبودند، اما من به همین فکر می‌کردم که می‌توانم در خیابان اجرا داشته باشم و با این فکر آرام می‌شدم و به خواب می‌رفتم. با همه‌ی اینها مدت‌ها، طول کشید تا بالاخره برای اولین بار این کار را انجام دهم. یعنی از ۱۷ سالگی چند شغل انتخاب کرده بودم؛ ولی به این نتیجه رسیدم که نمی‌توانم کاری جز موسیقی انجام دهم.

  • تحصیلاتتان هم موسیقی بود؟

بله. دانشجوی پیانو بودم و خیلی جدی کار می‌کردم و همیشه شاگرد اول یا دوم بودم؛ برای همین زمانی که تصمیم به اجرا گرفتم، سازی را انتخاب کردم که به پیانو نزدیک باشد و بتوانم آن را سریع یاد بگیرم و در خیابان بنوازم و پول بدست آورم.

  • و این در حالی است که شما شاگرد اول دانشگاه هستید؟

بله، شاگرد اول که می‌شدیم ۳۰ در صد تخفیف می‌دادند. من در دانشگاه علمی-کاربردی درس می‌خواندم که موزیسین‌های بسیاری پرورش داده است. زمانِ ما هم استادان بسیار خوبی در آنجا حضور داشتند؛ به هر حال چند ترم شاگرد اول شدم؛ اما آن ترم شاگرد دوم و از تخفیف ۳۰ درصد محروم شدم، یعنی قرار شد تخفیف ۲۰ درصدی بدهند؛ اما من به شکلِ کلی پولی نداشتم. پیانویم را فروختم و آکاردئون خریدم و چند ماه هم خرج زندگی‌ام را تامین کردم.

  • آکاردئون را چگونه یاد گرفتید؟

بیرون دانشگاه با آقای بهزاد میرخانی و خانم ژیلا درگاهی کار کردم. خانم درگاهی دو سال به من آموزش دادند و هر چیزی که می‌توانستند را به من گفتند. حتی پولی هم از من نگرفتند.

  • قبل از اینکه آکاردئون بنوازید، هیچ اجرایی در محیط‌های باز داشتید؟

قبل‌ترها گاهی تفننی در پارک لاله گیتار می‌زدم. همین.

  • و چند ساله بودید که این شکل اجرا را شروع کردید؟

درست ده سال قبل -آذر سالِ ۸۶- یعنی در ۲۲ سالگی. ابتدا خیلی می‌ترسیدم. کلاهم را پایین می‌کشیدم تا کسی صورتم را نبیند؛ اما قطعاتی که می‌زدم چون قطعات عادی نبود، مردم متوجه می‌شدند که موزیسین هستم. عکس العمل مردم به اندازه‌ای خوب و عجیب و غریب بود که برای خودم هم جالب بود. می‌آمدند و از اینکه کسی دارد در خیابان موسیقی خوب اجرا می‌کند از من تشکر می‌کردند. این اتفاقات عجیب و غریب، زندگی من را تغییر داد و روحیاتم را کاملا عوض کرد. کلاهم آرام‌آرام برداشته شد و آدم شادی شدم.

  • کدام میدان بود؟

پیاده روی بلوار فرحزادی، بالاتر از مرکز خرید میلاد نور.

  • می توانید حس زمانی را که از منزل خارج شدید تا در خیابان ساز بزنید را توضیح دهید؟

همین را بگویم که ۴ روز ساز به دست رفتم و در هیچ کجای شهر رویم نمی‌شد، بنوازنم، بالاخره روز پنجم توانستم این کار را انجام دهم. پسر دایی‌ام در همان پیاده‌رو لباس می‌فروخت. به او گفتم نمی‌توانم. گفت یک دقیقه بیا و مرا ۵۰ متر بالاتر از میلاد نور برد و گفت سازت را باز کن. هنوز شروع به نوازندگی نکرده بودم که یک‌نفر اولین پول را انداخت و رفت. من نیم ساعت، چشم‌هایم را بستم و ساز زدم، وقتی باز کردم، دیدم مقداری پول یعنی ۲۳ هزار و ۵۰۰ تومان جمع شده است. آن زمان اگر روزی ۵۰ هزار تومان داشتید، آدم خوشحالی بودید.

  • چرا ساز زدن برایتان این همه سخت بود؟

خب شما اگر ده سال قبل را به یاد داشته باشید، می‌بینید هیچ کس این‌کار را نمی‌کرد، مادرم وقتی از تصمیم من مطلع شد، گریه کرد. چون تصور مردم با نوازنده‌ای که در خیابان ساز می‌زد با یک متکدی فرقی نمی‌کرد. هیچ تصویر روشنی وجود نداشت. هنوز هم خیلی‌ها به من می‌گویند شما حیف هستید و جایگاهتان اینجا نیست و انشاء الله در تالار وحدت شما را ببینیم. به هر حال روز اول چشم‌هایم بسته بود و تا باز کردم فورا فرار کردم، اوایل همه چیز خیلی عجیب غریب بود، مدام به من می‌گفتند: «تو چرا اینجایی؟» نمی دانم، حتما تحت تاثیر قرار می‌گرفتند که مثلا این موسیقی خوبی است و چرا این نوازنده الان اینجاست؟ چه شده؟ این که نباید اینجا باشد.

  • قبول دارید که هنوز هم با این که تعداد گروه‌ها زیاد شده؛ اما خیلی‌ها تصور می‌کنند که این غایت یک موزیسین نیست؟

بله؛ متاسفانه این شرایط را محصول وضعیت اقتصادی می‌بینند. به جای این که به آن به چشمِ یک پیشرفت فرهنگی نگاه کنند.

  • اگر شما این امکان را داشتید که در سالن‌های بزرگ اجرا داشته باشید باز هم در خیابان ساز می‌زدید؟

بله من کنسرت‌های خیلی زیادی داشته‌ام؛ کمتر گروهی است که هم در خیابان ساز بزند و هم در سالن کنسرت؛ اما من این کار را انجام داده‌ام و باز هم به کاری که شروع کردم، پای‌بند ماندم.

  • چرا این امکان برای گروه‌های دیگر وجود ندارد؟

چون خیلی‌هایشان دغدغه‌ی درس خواندن، پیشرفت و تمرین ندارند. من اگر ده هزار ساعت در خیابان ساز زدم، به همان اندازه تمرین کردم. مثلا با دشواری، پول‌هایم را جمع می‌کردم تا دوره‌ی سه ماهه‌ای را در ارمنستان بگذرانم.

  • شما به شکلی از این شکل پرفورمنس حرف می‌زدید که آدم راغب می‌شود حتما آن را امتحان کند.

چون واقعا اتفاق عجیبی است؛ اما هیچ‌کدام از نوازندگان رسمی کشور تابه‌حال تجربه‌ی نواختن در خیابان را نداشتند و من به هر زبانی که می‌گویم، راضی نمی‌شوند. می‌گویند اگر من جایی ساز بزنم که مردم گوش نکنند اذیت می‌شوم. یکی دیگر می‌گوید اگر سازم را بشکنند چه؟ باورشان نمی‌شود که این اتفاق چقدر هیجان‌انگیز است؛ اما به باور من شهر محلی برای زندگیست و نه برای گذر و باید در آن زندگی کنیم. دیگر اینکه ارتباط رودرروی هنرمند و مخاطب باید بی واسطه باشد و انسانی و محدود به سی‌دی یا کنسرت نباشد وبالاخره اینکه اگر هنر را در متن زندگی قرار دهی به عنوان هنرمند می‌توانی درمان بشوی. من افسرده بودم ؛درمان شدم. پس این کار هنرمند درمانی هم می‌کند؛ ولی هیچ‌کس به این مسایل گوش نمی‌دهد. البته تا حدودی هم به آنها حق می‌دهم؛ شما اگر ده سال هم ببینی کسی روی آتش راه می‌رود و بخواهی همان کار را تکرار کنی، ترسناک است، می‌پذیرم؛ اما امتحان نواختن در خیابان که چیز مهمی نیست.

  • خب بعد از مدتی که در خیابان نواختید، وارد تئاتر شدید؟

بله! رفتم دانشگاه سینما- تئاتر و تعداد زیادی کارگاه تئاتر گذراندم و با بچه‌ها پایان نامه‌های مختلف کار کردم و بعد هم آهنگسازی تئاتر کردم. می‌دانید من تئاتر را خیلی دوست دارم؛ در این هنر نگاه به ارتباط با مخاطب رودر روست؛ نه از بالا به پایین. نوعی شکستگی میان هنرمند و مخاطب اتفاق می‌افتد که در موسیقی کمتر می‌توان نمونه‌اش را مشاهده کرد.

  • و اما همچنان به اجرای محیطی ادامه دادید؟

هر چقدر این زمینه بیشتر تحقیق کردم، مصمم‌تر شدم؛ می‌دانید در اروپا و دنیای دیگر شکل ارایه‌ی هنر به طور کامل تغییر کرده است و با اطلاعاتی که به دست آوردم، اعتماد به نفسم بیشتر شد و فهمیدم کار درستی انجام می‌دهم. عکس العمل مردم هم همین را می‌گفت. تا این که فهمیدم هر چقدر در ساز قوی‌تر باشم و تخصص داشته باشم، می‌توانم جذب ضبط استودیو و کار رسمی و تصویری و کارهای سینمایی و تئاتر بشوم، البته عجله‌ای برای این کار نداشتم.

  • و البته این اتفاق زودتر از پیش‌بینی‌هایتان رخ داد.

بله. اولین کار جدی‌ای که به من پیشنهاد شد، نمایشِ آقای «جلال تهرانی» با نام «به صدای زمین گوش کن» بود، ایشان یکی از پیشروترین و مهم‌ترین کارگردانان تئاتر است که من همیشه کارهایشان را دنبال می‌کردم؛ زمانی که به من پیشنهاد ساخت موسیقی برای کارشان را دادند؛ بسیار خوشحال شدم و وقتی برای اولین بار آن کار را دیدم، چنان تاثیری رویم گذاشت که نمی‌توانم بیانش کنم؛ یاد زندگی‌ای که از سر گذرانده بودم، افتادم؛ مدتی درگیر بودم که چه باید بنویسم. آن زمان در میدان «ونک» می‌نواختم -پشت آن دکل طوسی بزرگ- یادم می‌آید مدام موسیقی فیلم «پاپیون» را می‌نواختم. صدای بوق ماشین‌ها، زمانی که ساز می‌زدم، بدجوری اذیتم می‌کرد. آن زمان ترمینال ونک را تازه ساخته بودند و هم‌زمان طرح تعویض تاکسی‌های قدیمی با جدید بود؛ خلاصه ساختِ آن ترمینال آشفتگی‌های بسیار زیادی در میدان ونک به وجود آورده بود و صدای بوقِ ماشین‌ها هم که بیشترشان نو بودند، بسیار زیادتر شده بود؛ یک‌باره به ذهنم رسید که موسیقی «پاپیون» را یک پرده بالاتر در سی مینور بزنم، همه چیز درست شد. همان لحظه هم به ذهنم رسید که قطعه‌ی تئاتر آقای تهرانی هم باید اصلا در سی باشد؛ یعنی این حس من به شهر تهران بود. خلاصه با همکاری بابک میرزاخانی که مسئولیت اصلی موسیقی آن تئاتر را داشتند، موسیقی کار ساخته شد که بعد‌ها «والس تهران» نام گرفت.

  • و در فیلم آقای «فرهادی» – فروشنده- هم استفاده شد و حاشیه‌هایی هم ایجاد کرد؟

یکی از شاگردانم که در خیابان هم می‌نواخت؛ این قطعه را به صورت دست و پا شکسته برای آقای فرهادی اجرا کرد و ایشان تصمیم گرفتند در فیلم «فروشنده» از آن استفاده کنند. وقتی فیلم به جشنواره‌ی کن رفت، متوجه شدند که این قطعه من است و بنا بر توافقی که کردیم – که هیچ بخش مالی‌ای هم نداشت- نام من در تیتراژ قرار گرفت. اسم آهنگساز هم ستار اورکی نوشته شد.

  • و بعد هم قطعه بسیار مورد توجه قرار گرفت و به اصطلاح پاپیولار شد؟

بله؛ خیلی عجیب غریب شد تا جایی که در آسانسور هم آن را شنیده‌ام. در مترو، رادیو و تلویزیون هم مدام استفاده می‌شود.

  • الان که دغدغه‌ی اصلی شما اجرای خیابانی است توجیه اقتصادی هم برایتان دارد؟ می‌تواند هزینه‌های زندگی شما را بپردازد؟

ببینید اگر دلم بخواهد برای پول کار دیگری هم انجام دهم، آزادم؛ اما اگر کسی نخواهد کار دیگری کند،‌ می‌تواند با همین کار هم زندگی خودش را اداره کند. فرهنگ در خیابان نواختن در کشور ما بالقوه –جز در فرهنگ فولکلور- وجود ندارد. در فرهنگ شهری جایی برای موسیقی در نظر گرفته نشده و در فرهنگ زیستی و شهری هم به همین شکل.

  • خانم کهزادی شما هم از تجربه‌اتان در این خصوص می‌گویید؟‌

-ببینید این فرم اجرا در تمام دنیا مرسوم است. در کشورهای اروپایی، حتی نوازند‌ه‌ه‌ای که آلبوم‌های زیادی هم منتشر کرده‌اند در خیابان ساز می‌زند و در عین حال آلبوم‌هایش را هم می‌چینند تا اگر مردم خواستند آن را خریداری کنند؛ البته آنها با طرز تفکر دیگری وارد می‌شوند؛ چون انتظار ندارند هر کسی رد شد او را بشناسد و یا موسیقی‌ای که اجرا می‌کند، برایش تاثیر گذار باشد. کسی که به خیابان می‌آید، باید فرق‌ نواختن در خیابان با صحنه‌ی کنسرت را بداند؛ ولی در فرهنگ ما یک سری مسایل دیگر هم وجود دارد که نوازنده‌ای که تصمیم می‌گیرد در خیابان بنوازد باید به آنها توجه داشته باشد.

  • چه چیزهایی؟‌

بخشی از آن مربوط به دیدگاه مردم است و یک بخش هم مربوط به خود نوازنده است؛ یعنی یک نوازنده باید ابتدا با منیتش مباره کند تا بتواند خود را به اجرا در خیابان راضی کند. اگر یک سولیست به مترو می‌آید، نباید انتظار مخاطب سالن کنسرت را داشته باشد.
مهرداد مهدی: گاهی فکر می‌کنم ما بسیار آوانگارد هستیم. در خانه ما همیشه باز است و پنجشنبه ها – به جز ایامی خاص- همیشه اجرا داریم. می‌توانم بگویم ما یکی از جاذبه های گردشگری تهران هستیم و خیلی‌ها از خارج از کشور می‌آیند تا ما را ببینند،

  • بطور میانگین چند نفر می‌آیند؟

هر هفته تا ۳۰ نفر جا می‌شوند، به هر حال ما ظرفیتمان محدود است، اما تجربه‌ی بسیار بدیعی است؛‌ چون اجرای خانگی یک فضای متفاوتی دارد؛ حال خود من در اجرای خانگی از کنسرت بسیار بهتر است.

  • حالا شما نوازنده‌ای شناخته شده‌ای هستید؛ حالا مقتصات اجرا در خیابان چه تفاوتی با آن زمان کرده است؟

در حال حاضر «مهرداد» مخاطب‌ِ زیادی دارد و خیلی‌ها از او می‌پرسند، کدام خیابان ساز می‌زنید، اگر او اعلام کند؛ شاید عده‌ای جمع شوند؛ اما حقیقت این است که باید این اتفاق اعلام نشده رخ ندهد؛ یعنی هم نوازندگان مشخص نباشند چه کسانی هستند و هم آدم‌هایی که مخاطبِ این نوع موسیقی هستند. شما وقتی قرار است کنسرتی برگزار کنید، موسیقی و قطعات از پیش اعلام می‌شود و تعدادی هم بلیت می‌خرند و به کنسرت می‌روند؛ در خیابان دیگر این حالت نیست، همه چیز تصادفی رقم می‌خورد و این بزرگ‌ترین تفاوت میانِ اجرا در خیابان و سالن است. همین‌که نوازنده نمی‌داند با چه عکس‌العملی مواجه می‌شود و مخاطب هم نمی‌داند قرار است با چه چیزی مواجه شود؛ اتفاق هیجان‌آمیزی رخ می‌دهد؛ یعنی ماهیت ارائه‌ی خودش را دارد.

  • اما قبول دارید که این شکل اجرا جسارتی می‌‌طلبد که ممکن است همه آن را نداشته باشند؟

بله، همه چیز اولین بار سخت است.
مهرداد مهدی:‌ انسان‌ها همه یک گونه هستند ؛ اجرای این‌چنینی برای اولین بار همانقدر برای من سخت بود که برای شما و مقدارش هم فرق ندارد.

  • *ولی برای شما به عنوان یک خانم باید ماجرا کاملا متفاوت باشد.

آسو کهزادی:‌ اگر بخواهم موضوع را جنسیتی کنم، طبیعی است که این اتفاق برای خانم‌ها انتظار نمی‌رود و حتی کسانی این کار را بد می‌دانند؛ شاید نوازنده مرد را بیشتر بپذیرند؛ چون بیشتر دیده‌اند؛ اما خیلی‌ها هم هستند که دوست دارند در شهرشان چنین اتفاقاتی رخ دهد و بنابراین واکنش آنها بسیار مثبت است و انرژی مضاعفی می‌دهند.
مهرداد مهدی:‌ «آسو» فرق بین بودن و نبودن خودش را ندیده است، وقتی او در اجرایی حضور دارد؛ اتفاقات بسیار خوشایندی رخ می‌دهد.

  • *یعنی هم خوبی هایش بیشتر می‌شود و هم عکس‌العمل‌های منفی.

خوبی‌هایش خیلی بیشتر است. در چنین اتفاقی انگار مرد و زن حذف و همه چیز کامل می‌شود. در آن لحظات، یک اتفاق خوشایند در حالِ وقوع است و همه خوشحال می‌شوند که زندگی را روشن دریافت می‌کنند. به همین خاطر است که می‌گویم عکس‌‌العمل‌ها بسیار مثبت می‌شود.
آسو کهزادی: بله موافقم؛ البته من تا به حال تنها ساز نزده‌ام.
مهرداد مهدی: باز هم مطمئن باش مخاطب احترام می‌گذارد.
آسو کهزادی: درست است؛ اما نمی‌توانم انکار کنم که وقتی با دوستانم می‌نوازم؛ احساس امنیت بیشتری می‌کنم؛ ضمن اینکه وقتی چند نوازنده با هم هستند؛ اگر ری اکشن مخاطب کاملا قطع باشد -که خیلی وقت‌ها پیش می‌آید- نوازنده‌ها با هم ارتباط خودشان را دارند و در حالی که ساز می‌زنند از آن لذت می‌برند.
مهرداد مهدی: بله؛ ولی نوازندگی تنها هم مراوده و مکاشفه‌ای دارد که با جمع نواختن ندارد.

  • *شما چه زمانی اولین بار در خیابان ساز زدید؟

آسو کهزادی:-من اولین بار سال گذشته دقیقا یک روز قبل از عید، نواختم و باید اعتراف کنم که کار بسیار سختی هم بود. وقتی سازم را برداشتم آن قدر استرسم زیاد بود و دستم منقبض می‌شد که بسیار بد زدم .
مهرداد مهدی: برای اولین بار فکر می‌کنی حتی آجر دیوار هم نگاهت می‌کند.
آسو کهزادی:-خیلی فشار زیادی بود؛ آنقدر که خودم هم تعجب کردم؛ چون فکر می‌کردم رشته ما همین بوده و ما این همه کنسرت دادیم؛ چرا حالا تا این اندازه این کار دشوار شده است؟

  • با توجه به این که کار شما نوازندگی است و به‌هر حال هنوز مرزبندی‌هایی در این خصوص وجود دارد، نگران نبودید که اینکار به شخصیت حرفه‌ای شما لطمه بزند؟

آسو کهزادی: شاید. ما اینجا همه روی همدیگر نگاهِ قضاوت‌گونه داریم؛ اما یک چیز وجود دارد و آن اینکه موسیقی تو معرف و اعتباردهنده به توست.
مهردادی مهدی: دقیقا، اگر نوازنده‌ای سازش را خوب می‌زند کسی نمی تواند بگوید چون در خیابان می‌زند بد است. برخوردها آن‌طور که شما فکر می‌کنید، نیست. همه از من تشکر می‌کنند که در خیابان می‌نوازم. حتی زمانی که قرار است ما در خیابان‌ها می‌نوازیم، استقبال به اندازه‌‌ای زیاد می‌شود که گاهی خیابان‌ها مسدود می‌شود. من خیلی‌وقت‌ها واکنش‌هایی می‌گیرم که به شدت تحت تاثیر قرار می‌گیرم؛ مثلا نامه‌ای برای من آمد که کسی در آن نوشته بود که با «والس‌های تهران‌» عاشق شدم و ازدواج کردم و زندگی کردم. ببینید از من مستند ساخته‌اند؛ می‌دانید این یعنی چه؟ ظاهرا این اتفاق باید برای خواننده‌ها یا بازیگرها رخ دهد؛ نه کسی که فقط ساز می‌زند.

  • بله، والس‌های تهران از معدود قطعاتِ بی‌کلامی است که به شدت شنیده شد.

شما چند قطعه‌ی بی‌کلام دیگری می‌شناسید که تا این اندازه برای مخاطب آشنا باشد؟‌ باران عشق آقای «چشم آذر» است، «از کرخه تا راین» و «بوی پیرهن یوسف» آقای انتظامی‌؛ این اتفاق به شکلی رخ داده است که من گاهی احساس می‌کنم که شاید به من «نظر» شده است. مگر می‌شود در خیابان آهنگی بسازی و بعد در یک تئاتر اجرا شود و تا این اندازه موفق شود؟‌

  • اصلا موسیقی مگر خانه و شهر و جا دارد؟

آسو کهزادی: نه؛‌ وقتی نوازنده‌ای همان موسیقی را چه در سالن و چه در جایی فرهنگی مثل شهر کتاب یا کافه و گالری می‌زند، چه در رستوران و عروسی و چه در خیابان؛ همان نوازنده و همان موسیقی است.

  • خانم کهزادی،‌ از زمانی که شما به این شکل نوازندگی می‌کنید، پیشنهادات حضور رسمی‌تان کم شده است یا خیر؟ مثلا حضور در فلان ارکستر.

-من همیشه برای نوازندگی ارکستر پیشنهاد دارم؛‌ اما هیچ‌وقت خودم را درگیر نکردم. همان‌طور که خودم را دیگر درگیر تدریس هم نمی‌کنم. اصولا نمی‌خواهم پای‌بند جایی باشم و دلم می‌خواهد هر کاری دوست دارم را انجام دهم.

  • آقای مهدی چرا نوازنده آکاردئون تا این اندازه کم است؟

کاری که آکاردئون می‌کرده؛‌ الان ارگ می‌کند.

  • الان چند نوازنده شاخص آکاردئون در ایران داریم؟

خیلی کم. لااقل من اسم‌های زیادی به ذهنم نمی‌رسد.

  • ولی عکس‌ آن چقدر نوازنده ویلن داریم.

اسو کهزادی: بله؛‌ زمانی که من تدریس می‌کردم،‌ بیشترین هنرجوها برای ساز ویلن و گیتار بودند. البته همه می‌آیند ولی از یک جایی آن را رها می‌کنند؛‌ بهترین نوازنده‌های ویولون کسانی هستند که در هنرستان درس خواندند.

  • چه شد که شما ویلن را انتخاب کردید؟

-من از شاگردان آموزشگاه پارس بودم؛ بعد از اتمام دوره موسیقی کودک، معلمان برحسب استعداد بچه ها به پدر و مادرها برای انتخاب ساز پیشنهاد می‌دادند و به من این ساز را پیشنهاد کردند. بعد از آن هم که در دانشگاه موسیقی خواندم؛ البته رشته‌ی من ریاضی بود و فکر نمی‌کردم که دانشگاه موسیقی بخوانم؛ اما این اتفاق افتاد و فوق لیسانس آهنگسازی از دانشگاه هنر گرفتم.

  • و در هلند موسیقی الکترونیک خواندید؛ چطور بعد از موسیقی کلاسیک، به سمت این موسیقی رفتید؟

به این خاطر که فوق لیسانسم آهنگسازی بود و فکر می‌کردم، آهنگساز امروزی باید کمی موسیقی الکترونیک بلد باشد. ابتدا فکر می‌کردم یک کرسی یک ساله می‌گذرانم؛ اما علاقه‌مند شدم و احساس کردم این همانی است که می‌خواستم.

  • برسیم به درنادئون، این اثر موفق تر شدیا والس تهران؟

قطعه‌ی والس تهران بسیار شنیده شد؛ اما خود آلبوم نه. انگار پتانسیل این قطعه فراتر از آلبوم یا یک شخص یا یک شخصیت است. این را اگر کنار بگذاریم آلبوم درنادئون موفق‌ترین آلبوم سازی بود که می‌شد در ایران اتفاق بیفتد. این اثر رکورد فروش را زد.
-آسو کهزادی: هیچ آلبوم بی‌کلامی نتوانسته است رکورد این آلبوم را بشکند.

  • *سبک درنادئون چیست؟

آسو کهزادی: من می‌گویم معاصر است؛ می‌توانید ریشه‌های این آلبوم را در موسیقی کلاسیک و اروپای شرقی مشاهده کنید.

  • *الان وضعیت موسیقی گروه‌هایی که در شهر می‌نوازند به نظر شما چطور است؟

گروه‌هایی که به اجرای موسیقی می‌پردازند به چند دسته‌ی کولی و زاغه‌نشین تقسیم می‌شوند و دسته بعد کسانی هستند که نمی توانند موسیقی حرفه‌ای کار کنند؛ عده‌ای هم با یک آوازخوان و یک گیتار به اجرای برنامه می‌پردازند. من هم دسته‌ی آخر هستم. (خنده)‌
آسو کهزادی: فکر می‌کنم مهرداد تاثیر بسیار زیادی گذاشته است. خیلی از دانشجویان موسیقی جسارت این کار را پیدا کرده‌اند.

257 مشاهده