دانلود آهنگ جدید | صفحه 40 از 256 | دانلود موزیک

بیراهه دات نت

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۷

مهدیقلی هدایت یکی از بزرگ‌ترین دانشمندان موسیقی‌شناس در تاریخ ایران بوده است

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : دوشنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۷

موسیقی ما – مراسم رونمایی کتاب «ردیف میرزاعبدالله به روایت مهدی صلحی» که به‌تازگی با تصحیح و اجرای آرشام قادری، و ویرایش نُت و بازنویسی آرشام قادری و شهاب مِنا توسط نشر خنیاگر منتشر شده است، عصر جمعه ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ به اهتمام «شهرام صارمی» برگزار شد. در این مراسم شهاب مِنا، کیوان ساکت، سیّد‌علیرضا میرعلینقی، هومان اسعدی و آرشام قادری دربارۀ این کتاب سخنرانی کردند.

شهاب مِنا، مدیرمسئول نشر خُنیاگر، ابتدا دربارۀ ردیف و سابقۀ آن در موسیقی ایران صحبت کرد و از دو کارکرد ردیف، تبیین نظام موسیقی دستگاهی و انتقال ادبیات و تکنیک‌های اجرایی هر ساز، سخن گفت. سپس به ردیف‌های دورۀ قاجار که دستگاه‌ها و آوازها را به‌صورتی متفاوت نسبت به ردیف هفت دستگاه و پنج آواز امروزی طبقه‌بندی کرده‌اند اشاره کرد و افزود به‌عنوان مثال در دست‌نوشته‌ای موثق از حبیب سماعی که برای مرتضی عبدالرسولی نوشته بوده است، ردیف محمدصادق‌خان سُرورالملک به دوازده دستگاه تقسیم‌بندی شده و حاوی دستگاه‌هایی مانند بیوتات، طرز تجنیس و رهاب است که امروزه متداول نیستند. او همچنین به نقش ساختار و تکنیک اجرای هر ساز در شکل‌گیری ردیف مخصوص آن ساز اشاره کرد و افزود در گذشته ردیف هر ساز با دیگری متفاوت بوده و برخلاف امروز که یک رِپِرتوار ثابت برای تمامی سازها تنظیم می‌شود هر ساز ادبیات و جملات خاص خود را برای اجرای ردیف داشته است. او افزود آنچه از ردیف دورۀ قاجار به ما رسیده بیشتر روایت خاندان فراهانی و فرزندان او، میرزاعبدالله و آقاحسینقلی است. سپس به معرفی سه روایت نورعلی برومند، علینقی وزیری، نورعلی برومند و مهدی صلحی (منتظم‌الحکما) از ردیف میرزاعبدالله پرداخت. او افزود معروف‌ترین روایت ردیف میرزاعبدالله از نورعلی برومند است که این ردیف را از اسماعیل قهرمانی، شاگرد تار میرزاعبدالله، فرا گرفته است. برومند روایت اسماعیل قهرمانی را همراه با ویرایش‌هایی ضبط کرد و روایت خود از این ردیف را به‌عنوان منبع درس ردیف در دانشگاه تهران از اواخر دهۀ چهل تا اواسط دهۀ پنجاه (زمان درگذشتش) تدریس کرد.

با آرزوهای بزرگی آمدیم اما سونامی ابتذال غرق‌مان کرد

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : دوشنبه ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۷

موسیقی ما – حالا چهارده سال از زمانی که چند جوان بیست و چهار، پنج ساله تصمیم گرفتند رویاهایشان را تحقق ببخشند می‌گذرد؛ مثل خیلی دیگر از جوان‌هایی که با امید به آینده خواستند تجربه‌های جدید در موسیقی رقم بزنند و نتیجه‌اش چیزی جز دلسردی نبود. اما حالا سال‌ها گذشته و بسیاری از همان جوان‌های پر شر و شور، پدر و مادرهایی شده‌اند که می‌خواهند رویاهایشان را در فرزندانشان به سرانجام برسند.
سیاوش امامی یکی از همان جوان‌ها است که سال هشتاد، آن زمان که هنوز اینترنت‌ها دایال‌آپ بودند توانست با گروهش یعنی «موتوژن» رتبه اول مسابقه معروف اینترنتی سایت «تهران اونیو» را به انتخاب داوران به‌دست بیاورد؛ مسابقه جریان‌سازی که نقش مهمی در روی زمین آمدن گروه‌های زیرزمینی داشت و گروه‌هایی مثل «۱۲۷» هم دست‌آورد این اتفاق بودند.
همین می‌شود که گروه میوت ایجنسی Mute Agency)) شکل می‌گیرد و دو آلبوم ضبط و در فضای مجازی منتشر می‌کند. سیاوش می‌گوید سه عضو اصلی آن، امیر توسلی، هومن اژدری و من بودیم. هومن قطعات انگلیسی می‌خواند و گروه سعی در ارائه آثار در سبک Trip-Hop داشت؛ سبکی که گروه‌هایی مثل Portishead و Massive Attack آغازکننده آن بودند و آن زمان هنوز یک دهه هم از شکل‌گیری این سبک در زادگاهش یعنی انگلیس نگذشته بود. اما آنها هم مثل خیلی از گروه‌های دیگر، مثل «اوهام» نتوانستند مجوز بگیرند تا همین یک ماه پیش که سیاوش در مراسم رونمایی از این کودک ۱۴ ساله، آن را به زبان آورد.
کارهای سیاوش امامی البته تنها محدود به این گروه نبود و به عنوان نوازنده و تنظیم‌کننده با هنرمندان مختلفی کار کرده است؛ همکاری دامنه‌دار او با امیر توسلی در زمینه موسیقی فیلم، نوازندگی برای گروه‌های مختلف از جمله «کاربن»، تنظیم آلبوم «مرد خواب آلود» به خوانندگی علیرضا تهرانی و میکس و مستر آلبوم‌های «دگردیسی ۱ و ۲» از فرشاد رمضانی، رهبری ارکستر کامران تفتی، همکاری با هومن جاوید و البته همکاری‌اش با نوازنده گیتار باس گروه «کمل» یعنی کالین بیس که در یکی از قطعات آلبوم تازه منتشر شده گروه «میوت ایجنسی»، گیتار نواخته است.

  • * دقیقاً چهارده سال از زمان تولید آلبوم «میوت اِیجِنسی» می‌گذرد؛ دلیل این همه وقفه برای انتشار آن چه بود؟

آلبوم Mute Agency سال ۸۳ تولید شد و از سال ۸۴ که برای مجوزش اقدام کردیم، مجوز اشعارش صادر نشد. بعد هم که دیگر گذشت و من و هومن (اژدری) مشغول کارهای خودمان شدیم تا این‌که بعد از حدود دوازده سال، نیما جوان (مدیر نشر جوان) دنبال گرفتن مجوزهای آن رفت و پس از تلاش‌های فراوان در نهایت موفق به این کار شد.

  • * این آلبوم با همان شکل و شمایل چهارده سال پیش است یا قطعات دوباره بازسازی شده‌اند؟

طی مشورت‌هایی که با خیلی از موزسین‌ها و تهیه‌کننده‌ها داشتم، تصمیم بر این شد که آلبوم را به همان شکل (انگار که از آن تاریخ فریز شده) منتشر کنیم و تنها آن را دوباره مستر کردیم که به شکل کاملاً آنالوگ و با تجهیزات قدیمی توسط پیمان توسلی انجام شد.

  • * فکر می‌کنی با توجه به تکنولوژی و تجهیزات جدید، شنیدن آلبومی با کیفیت چهارده سال پیش همچنان می‌تواند جذابیت داشته باشد؟

بعضی از موزیک‌ها تاریخ مصرف ندارند. ما نسلی بودیم که اواخر دهه هفتاد، با امکانات بسیار کم که شاید یک صدم امکانات امروز هم نبود، با ضبط دیجیتال به ساخت موسیقی‌های استاندارد مشغول بودیم و همه با یک آرزوی بزرگ این کار را کردیم اما متأسفانه سونامی ابتذال سرازیر شد و نود درصد بچه‌هایی که آن زمان کار می‌کردند را غرق کرد. آلبوم خیلی از هم‌دوره‌ای‌های من که موسیقی‌های خوبی می‌ساختند، هیچ وقت شنیده نشد. طبیعتاً من الان دیگر آن آدم شاد بیست و چهار ساله نیستم و آن سونامی هنوز هم ادامه دارد. موزیک‌های پرطرفداری که در ایران ساخته می‌شوند، کاملاً سری‌دوزی هستند و مردم متأسفانه از آنها استقبال می‌کنند و جایی برای موزیک‌های خاص در ذهنشان باقی نمانده است.

  • * یعنی فکر نمی‌کنی که این آلبوم مخاطب عام هم داشته باشد؟

من پیش‌بینی نمی‌کنم. ببین، یک طرف ماجرا مردم هستند که باید به آنها غذای روح داده شود و طرف دیگر هم افرادی هستند که باید از این دست موسیقی‌ها حمایت کنند. الان موسیقی‌ها کاملاً سطحی هستند و مثل فیلم‌های سطحی، میلیاردی فروش می‌کنند. این باعث می‌شود آرتیست‌هایی که کمی کارهای متفاوت می‌کنند، زیر دست و پا له شوند و همین می‌شود که موسیقیِ خوب پیشرفت نمی‌کند.
من همان زمان که این آلبوم را تولید کردم، آن را پیش رامین صدیقی بردم که گفت این آلبوم باید ده سال دیگر منتشر شود چون الان جامعه ما نمی‌تواند آن را بپذیرد، ولی شاید ده سال دیگر بتواند و دقیقاً هم همان اتفاق افتاد. این آلبوم با در نظر گرفتن سال تولیدش، کاملاً شکل و شمایل خودش را دارد و شبیه چیزی نیست.

  • * زمانی که این آلبوم را تولید کردی، از تولد این سبک از موسیقی (تریپ‌هاپ) در زادگاهش یعنی انگلستان چیزی حدود ده سال گذشته بود که آن زمان شاید در دنیا هم مخاطب فراگیری نداشت اما الان بخش الکترونیک موسیقی زیاد شده و بیشتر شنیده می‌شود. به نظرت الان این ژانر در چه وضعیتی است و آیا می‌تواند مخاطب بیشتری داشته باشد؟

بله مخاطب بیشتری دارد چون گوش مردم هم از موسیقی‌های یکنواخت و یک جور پر شده است. این نوع موسیقی که من آن زمان ساختم، مُد نبود و هنوز هم مُد نیست. این آلبوم را نمی‌توانم صددرصد در این ژانر تعریف کنم و یک جاهایی هم طعنه به راک می‌زند اما بیشتر متمایل به تریپ‌هاپ است.

  • * حرف از مُد زدی؛ در این چند وقت اخیر استفاده از فضای الکترونیک خیلی در ایران مد شده که البته شاید خیلی مواقع فقط نامش را یدک می‌کشد. الان این جریان را در موسیقی ایران چطور می‌بینی؟

اگر منظور موزیک الکترونیک به معنای واقعی کلمه باشد، باید بگویم که راه درازی در پیش دارد. ببینید، موسیقی الکترونیک در جهان یک روندی را طی کرده، در واقع یک‌‌سری از سازهای الکترونیک (مثل موگ) ساخته و آن سازها در کنار هم ضبط شدند و صدای آنها باعث به وجود آمدن موسیقی الکترونیک بین دهه‌های ۶۰ تا ۹۰ میلادی شد که آلمانی‌ها مثل گروه «Tangerine Dream»، «کلاوس شولتز»، «پیتر بُومن» و… خیلی در آن موفق بودند.
آنها آن مسیر را گذراندند و پیش آمدند و الان به جایی رسیده‌اند که کاملاً مینیمال و به لپ‌تاپ و نرم‌افزار منتقل شده‌اند. ما کسی که سینتی‌سایزر بداند و در واقع مثل کلاوس شولتز سینت‌پلیر باشد، در تاریخ‌مان نداشتیم. حتی گاهی اوقات «اورگن» را با «سینت سایزر» اشتباه می‌گیرند و می‌گویند انوشیروان روحانی سینت سایزر می‌نوازد؛ نه، آن سینت نیست! طبیعتاً افرادی هستند که از سینت‌سایزر استفاده می‌کنند اما من آلبومی را در ایران ندیده‌ام که به شکل رسمی منتشر و مثل کارهای «کلاوس شولتز» صرفاً سینت‌سایزر با همان شیوه در آن سال‌ها باشد. اصلاً امکاناتش را هم نداشته‌ایم!

  • * زبان این آلبوم صرفاً انگلیسی است؛ دلیل این انتخاب چه بود؟

آن سال تصمیم گرفتیم کلام انگلیسی باشد تا بتوانیم آن را خارج از ایران هم تبلیغ کنیم؛ حتی سامان مقدم و امیر توسلی برای انتشار آن توسط «ویرجین رکوردز» هم تلاش کردند که البته نشد و همین موضوع باعث شد به کلی فستیوال‌های خارجی دعوت شویم که البته به دلیل شرایط آن دوره، هیچ کدام را هم نرفتیم. کلام انگلیسی را انتخاب کردیم چون آن زمان گنجاندن کلام فارسی در آن سخت بود.

  • * یعنی نمی‌توان تریپ‌هاپ را ایرانیزه کرد؟

می‌توان این کار را کرد اما آن زمان دانش و تجربه من نسبت به این موزیک کم بود. در حال حاضر، هم تجربه‌ام بیشتر شده و هم شعور موسیقایی‌ام نسبت به آن دوره تفاوت کرده است. برای همین اگر الان این کار را انجام دهم، حتماً از کلام فارسی استفاده می‌کنم؛ کمااینکه قصدم هم همین است و قرار است آلبوم بعدیِ «میوت ایجنسی» فارسی باشد.

  • * به سامان مقدم اشاره کردی؛ چه شد که تصمیم گرفتی او را به عنوان تهیه‌کننده انتخاب کنی؟

سال هشتاد، «تهران اَوِنیو» مسابقه‌ای را در فضای مجازی بین موسیقی‌های زیرزمینی راه انداخت تا گروه‌ها در دو بخش کارشناسی (که تقریباً خیلی از موزیسین‌های مطرح و ناشران این داوران را تشکیل می‌دادند) و مردمی با هم رقابت کنند. مردم از طریق اینترنت دایال آپ موسیقی‌ها را گوش می‌کردند و به آنها رأی می‌دادند. من و دو نفر از دوستانم، گروهی به نام «موتوژن» داشتیم که با یک قطعه فرانسوی الکترونیک-رگه در این مسابقه شرکت کردیم و با نظر هیأت داوران، اول شدیم.
سامان مقدم که آن زمان دنبال ساپورت کردن یک گروه موسیقی بود، این موزیک را شنید و از آن خوشش آمد. بعد هم از طریق امیر توسلی قرار گذاشتیم و هومن اژدری هم به ما اضافه شد و به این شکل پروژه «میوت ایجنسی» شکل گرفت.

  • * برنامه آینده گروه «میوت ایجنسی» چه خواهد بود؟

سعی می‌کنیم هر چه سریع‌تر کنسرت برگزار کنیم که قطعاً یک کنسرت صرفاً موزیکال نخواهد بود و با تلفیقی از ویدئو و پرفورمنس روی صحنه خواهیم رفت. در مراسم رونمایی هم دو قطعه از آلبوم را با نگاه امروزمان به موسیقی به همراه محمدرضا اصغری، فرشاد رضایی و هومن اژدری اجرا کردیم که دمویی برای کنسرت پیش‌رو خواهد بود.

  • * و حرف پایانی؟

متأسفانه وضعیت موسیقی در ایران اسفناک است؛ کلام آنچنانی ندارد و با خواننده‌هایی طرفیم که با رفتن روی استیج مشخص می‌شود اصلاً خواننده نیستند! حالا تصور کنید که همین‌ها طرفداران زیادی دارند! این یعنی موسیقی خوب در مملکت حرام شده و به گوش مردم نرسیده که حداقل قابلیت مقایسه کردن آنها را داشته باشند. وقتی موزیسین‌های خارجی به ایران می‌آیند آنقدر برایشان تبلیغ می‌شود که مردم به کنسرت‌هایشان می‌روند؛ پس مردم پتانسیل شنیدن موسیقی خاص را هم دارند فقط افرادی که از این نوع موسیقی حمایت کنند تا بتوانند کنسرت بگذارند، وجود ندارند. واقعاً دردناک است.

صادق چراغی: مهم‌ترین مشکل ما نشان ندادن ساز از رسانه‌ی ملی است

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷

موسیقی ما- برنامه ساعت بیست و پنج این هفته با حضور «صادق چراغی» -نوازنده،آهنگساز و مدیر روابط عمومی یازدهمین جشنواره موسیقی نواحی- به روی آنتن شبکه ۵ سیما رفت. موضوع برنامه این هفته بحث و بررسی پیرامون موسیقی نواحی، جایگاه آن در رسانه و برگزاری یازدهمین جشنواره موسیقی نواحی بود.

رونق جشنواره نسبت به سال گذشته
صادق چراغی در خصوص روند برگزاری جشنواره موسیقی نواحی اظهار کرد: «سال گذشته در این جشنواره حدود صد و پنجاه نفر مهمان از نواحی مختلف ایران شرکت داشتند و امسال این تعداد به دویست نفر رسید. امور اجرایی این جشنواره بر عهده عزیزان کرمانی بود که به خوبی از پس آن برآمدند. البته همیشه در هر برنامه‌ای یک سری کاستی وجود دارد. آنچه به عنوان دستمزد به این هنرمندان پرداخت می‌شود واقعا ناچیز است و در موسیقی نواحی همیشه کمبود بودجه وجود داشته است. برخلاف سایر جشنواره‌‎ها ما اسرار مگویی نداریم و از همان ابتدا اعلام کردیم که بودجه کل جشنواره ششصد میلیون است رقمی که سال گذشته پانصد میلیون بود. نحوه هزینه کردن را هم اعلام کردیم و از ابتدا شفاف سازی کردیم. دستمزدی که به نوازندگان محلی داده شد دستمزد واقعی نیست و این دوستان اگر به این جشنواره می‌آیند، صرفا عشق به حرفه خود دارند. بطور مثال دوستان ایلامی و خراسانی با شرایط دوری راه با مشکل به این جشنواره می‌آیند و برای کار عشق می‌گذارند و اگر این جشنواره خوب برگزار شد دلیلش عشق هنرمندان بود. امسال سعی کردیم تنها جایی که این عزیزان اسکان پیدا می‌کنند از دوره‌های قبل بهتر باشد و بهترین هتل کرمان را به این امر اختصاص دادیم. هدف ما این بود که در جمعی که هستیم اتفاقات خوبی رقم بخورد.»‌

شبی خرم با «گلهای خرم»

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷

موسیقی ما – مجموعه کنسرت های «گلهای خرم» با هنرمندی بابک شهرکی و بردیا صدرنوری در حالی میزبان علاقه مندان موسیقی ایرانی بود که در حاشیه این اجراهای زنده از آلبوم «گلهای خرم ۲» نیز رونمایی شد.

به گزارش «موسیقی ما»، مجموعه کنسرت های «گلهای خرم» با هنرمندی بابک شهرکی و بردیا صدرنوری روزهای پنجشنبه ۲۰ و جمعه ۲۱ اردیبهشت در حالی به همت موسسه فرهنگی هنری «راد نو اندیش» میزبان تعداد زیادی ازعلاقه مندان موسیقی ایرانی در تالار وحدت بود که در حاشیه این اجراهای زنده از آلبوم «گلهای خرم ۲» با تنظیم و بازآفرینی بابک شهرکی نیز در حضور تعدادی از هنرمندان و مدیران دولتی رونمایی شد.

محمد موسوی هیچ‌گاه هنرش را نفروخت

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۳۹۷

موسیقی ما- پنج‌شنبه شب، آیین گرامیداشت هفتادودومین سالروز تولد «محمد موسوی»- نوازنده‌ی پیشکسوت نی – با نام «آن نایی دلداده» در حالی در فرهنگ‌سرای نیاوران برگزار شد که بسیاری از بزرگانِ موسیقی ایران چون هوشنگ کامکار، محمد اسماعیلی، بیژن کامکار، فضل‌الله توکل، میلاد کیایی، عباس خوشدل، علی مرادخانی، شاهرخ تویسرکانی، محمد علی بهمنی، سعید ثابت، نجمه تجدد، آذر هاشمی و دیگران به تجلیل از مقامِ هنری نوازنده‌ای پرداختند که تاریخ نی ایران به او بسیار وام‌دار است. اجرای سالار عقیلی – خواننده‌ی صاحب نام موسیقی ایران- با همراهی «حریر شریعت‌زاده»، اجرای مزدا انصاری و همچنین نی‌نوازی موسوی از دیگر بخش‌های این برنامه بود.

در ابتدای این برنامه «سالار عقیلی» ضمن تبریک تولد استادِ نی‌نواز به این نکته اشاره کرد که از جوانی این افتخار را داشته است که از حضور استاد موسوی بهره بگیرد: «من بخش زیادی از هنر آوازی‌ام را مدیون استاد محمد موسوی هستم. ایشان یگانه استاد بی‌بدیل نوازندگی نی در ایران زمین هستند وبه حق جانشین استاد کسایی و وجودشان باعث افتخار ما و ایران است. ما از داشتنِ این استاد بزرگ به خودمان می‌بالیم؛ اما ایشان فقط نوازنده‌ی قابلی در ساز نی نیستند، انسانِ والا و آزاده‌ای است که در طول فعالیت‌های‌شان، هنر خودشان را به هر قیمتی نفروختند. ایشان می‌توانست در موقعیت بسیار بهتری از آنی که هم‌اکنون هست، قرار داشته باشد؛ اما هیچ‌گاه جز کاری که دوست می‌داشت؛ انجام نداد و تنها در خانه نشست و سال‌ها تدریس کرد. ایشان هنر خود را نفروخت و این ارزشمندترین چیزی است که باید در زندگی هنری‌شان به آن توجه کرد.»