دانلود آهنگ جدید | صفحه 7 از 352 | دانلود موزیک

بیراهه دات نت

کانال تلگرام ما ما را از طریق کانال دنبال کنید.
امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
یکشنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۷

حضور حسین علیزاده و سامان جلیلی در یک فیلم

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۷

موسیقی ما فرزان صوفی – امشب سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر آغاز می‌شود؛ جشنواره‌ای که روی استیج خود، هنرمندانی چون احمد پژمان، کامبیز روشن‌روان، بابک بیات، مجید انتظامی، حسین علیزاده، محمدرضا علیقلی و ناصر چشم‌آذر را برای گرفتن سیمرغ بهترین موسیقی متن دیده است.
جشنواره موسیقی فجر که هیچ، اما جشنواره فیلم فجر در این سال‌ها محلی برای دیده و شنیده شدن هنرمندان موسیقی بود که البته آن‌طور که از صحبت موزیسین‌ها برمی‌آید، گویا دیگر رنگ و لعاب چندانی برای آنها ندارد و هر چقدر جایزه‌اش برای سینماگران مهم است، موزیسین‌ها برای گرفتن سیمرغ چندان میل و رغبتی از خود نشان نمی‌دهند چراکه اغلب معتقدند نگاه دقیقی در این بخش وجود ندارد و داوران اغلب مرعوب اسامی می‌شوند.

در جشنواره فیلم فجر امسال که از ۱۰ تا ۲۲ بهمن برگزار می‌شود هم همانند سال‌های گذشته، اسامی آشنایی در میان موزیسین‌های حاضر در این فستیوال دیده می‌شود که حسین علیزاده، کریستف رضاعی، بهزاد عبدی، فردین خلعتبری، پیمان یزدانیان، امیر توسلی، ستار اورکی، آریا عظیمی‌نژاد و کارن همایونفر از آن جمله هستند. البته امسال خبری از دو نامزد پارسال یعنی حامد ثابت و سهراب پورناظری نیست.
با نگاهی آماری به جشنواره فیلم فجر، محمدرضا علیقلی با ۱۵ بار، مجید انتظامی و بابک بیات با ۹ بار و پیمان یزدانیان با ۷ بار نامزد شدن، بیشترین تعداد کاندیداتوری موسیقی متن جشنواره فیلم فجر را به خود اختصاص داده‌اند. در این بین حسین علیزاده، مجید انتظامی و محمدرضا علیقلی با چهار بار کسب تندیس، همچنان رکورددار هستند و کارن همایونفر با سیمرغی که سال گذشته دریافت کرد، جوایزش را به عدد سه رساند تا در فاصله نزدیکی با آنها قرار گیرد.
نکته قابل توجه، قرار گرفتن نام کریستف رضاعی در صدر جدول پرکارهای امسال است و بعد از او هم بهزاد عبدی با ۴ فیلم حضور دارد. نکته جالب دیگر، کارن همایونفر است که معمولاً هر سال با چند فیلم در جشنواره حاضر می‌شود و امسال تنها با فیلم فریدون جیرانی در جشنواره حضور دارد. پیمان یزدانیان هم آنقدر فیلم تازه کارگردان «ابد و یک روز» برایش تأثیرگذار بوده که تمام پیشنهادهایش را به خاطر آن رد کرده است. فردین خلعتبری هم امسال با فیلمی در جشنواره حاضر شده که علاوه بر ساخت موسیقی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی آن را هم برعهده دارد.
نکته جالب دیگری که در این گزارش به چشم می‌آید، حضور موزیسین‌هایی مانند مسعود سخاوت‌دوست، حبیب خزایی‌فر، یحیی سپهری‌شکیب و دیگر هنرمندانی است که چند سالی است در این میدان به رقابت می‌پردازند و امسال به نسبت، پرکارتر از همیشه بودند. جشنواره امسال البته غایبانی هم دارد؛ آهنگسازان مثل مجید انتظامی، محمدرضا علیقلی و علیرضا کهن‌دیری که از بزرگ‌ترین غایبان جشنواره سی و هفتم به شمار می‌آیند.
در این گزارش، نگاهی به حضور آهنگسازان در این جشنواره داشتیم و نکات مختلفی از آنها بازگو کردیم و حالا می‌خواهیم از شما بپرسیم که به نظرتان برنده سیمرغ موسیقی متن جشنواره امسال چه کسی خواهد بود؟

اشراف و استایل

دسته بندی : اخبار موسیقی تاریخ : یکشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۷


[ آرش نصیری – روزنامه‌نگار، مدیر برنامه هزار صدا ]
مناسبت این یادداشت، انتشار آلبوم «یللی» است که امضای دیگری از صدا و نگاه داود آزاد است؛ اما بهانه اصلی آن، پرداختن به چهره‌ای است که جدا از سال‌ها تدریس موسیقی و آوازخوانی و آهنگسازی و نوازندگی، استاد خود و شناخت توانایی‌ها و ویژگی‌های خود است و این ویژگی مهمی در پیدا کردن استایل شخصی است.
بنا بر آنچه که در سرگذشت ایشان آمده، جناب آزاد استادی نداشته؛ اما با مطالعه در آثار استادان غلامحسین بیگجه‌خانی و سعید هرمزی راهش را شناخت و ساخت. چه هم‌نشینی جذاب و عجیبی! زنده‌یاد هرمزی، موسیقی را به واسطه برادرش ابوالفتح‌خان از آقاحسینقلی و بعد بی‌واسطه از درویش‌خان و سپس از علی‌اکبر شهنازی (فرزند میرزا حسین‌قلی) آموخت و شیوه خودش را پیدا کرد و بعد، رِنگ‌ها و ضربی‌ها و پیش‌درآمدها و همه و همه موسیقی کلاسیک ایرانی را نوشید و بعد در آغاز دهه پنجاه، دریافت‌ها و داشته‌هایش را به نسل بعدی و طلایی موسیقی ایران منتقل کرد. به این اعتبار، شاید بتوان او را یکی از نمادهای ساختارگرایی و ثبات و قوام در موسیقی ایرانی دانست و از سوی دیگر، استاد زنده‌یاد غلامحسین بیگجه‌خانی -که به‌نوعی نماد رهایی در عین دانایی است و آنچه در همین یادداشت از جناب آزاد خواهیم دید، در همین محدوده است- او، شهودی یا عالمانه، دانسته است که باید این هر دو را بیاموزد: اشراف به اصل و رهایی در عشق.
به چهار آلبوم اولیه داود آزاد توجه کنید: «مکتب تار تبریز» (یادواره بیگجه‌خانی)، «آی ایشیقی» (قطعات آذری با تار ایرانی)، «در بهار امید» (تصنیف‌نوازی سنتی) و «به یاد هرمزی» (یادواره سعید هرمزی). از نظر نگارنده، برای آنچه که در این یادداشت می‌خواهم عرض کنم و برای نشان دادن مسیری که داود آزاد رفته، این آثار تجربه‌گرایی فوق‌العاده‌ای است و در واقع، آموزش و آموختن موسیقی برای دانایی و به دست آوردن استایل است. استایلی که بعد از آن، در آلبوم‌های «نورِ جان»؛ «میِ بی‌رنگی»، «کوی تو»، «درِ میخانه» نمود پیدا کرد و در «لیلی‌نامه» و «دیوان شمس و باخ»، «تو همه، ما هیچ» و «میِ صوفی‌افکن کجا می‌فروشند؟» امتداد یافت.
ورود او به محدوده‌ای از موسیقی که جنبه‌های جذب مخاطب گسترده‌تر و عام را دارد هم از روی کمبود شناخت از موسیقی اصیل ایرانی نبود. او ابتدا در محدوده موسیقی ایرانی و آذری تحقیق و تلاش بسیار کرد و سپس، هم با تلاش گسترده و هم با هوش سرشارش، سال‌ها درس آموخت و درس داد و بعد، با تکیه بر دریافت‌ها و با توجه به توانایی‌هایش، برند شخصی‌اش را ساخت. آزاد، به جز این شناخت از موسیقی ایرانی و تونالیته خاص صدایش، قاعدتاً صدای پُرفراز و فرودی برای خوانندگی ندارد؛ اما در ساخت برند شخصی یک خواننده، صدای خاص و ویژه فقط یکی از پارامترها است، نه همه آن؛ و اساساً موضوع مهم‌تر در این مورد، دانستن «چگونه» و «چه» خواندن است. همه ما بسیاری از فعالان موسیقی و آواز را می‌شناسیم که سال‌ها آموزش آواز دیده‌اند و صدایشان هیچ کم ندارد، اما هیچ‌گاه نتوانستند سری میان سرها در بیاورند‌. چون برای ساخت برند شخصی، دانش و هوش لازم را نداشته‌اند. برندسازی با اشراف بر اطرافِ ویژگی‌ها و توانایی‌های هنرمند و تعیین نسبت او با مخاطبی که می‌خواهد جذب او شود، ممکن می‌شود و این موفقیت، می‌تواند هم محصول تجربه و عمل‌گرایی شخصی باشد و هم محصول یک فرآیند تیمی.
آنچه داود آزاد را به‌عنوان یک آرتیست و خواننده مطرح کرده، صرفاً صدای او نیست؛ لهجه، حالت و رَنگ خاص صدا و شناخت ویژگی‌های صدایش، زبان و فرهنگ مادری آذری‌اش، علاقه‌مندی و شناختش از دوره خاصی از شعر و توانایی‌اش در موسیقی ایرانی و در یک کلام، اشرافش به خود و آنچه پدید می‌آورد، او را به سبک و سیاق شخصی‌اش رسانده است.
او چندین ساز را می‌نوازد، آهنگ‌هایش را خود می‌سازد، با شناخت ویژه، از ادوات و فرهنگ موسیقی‌های دیگر بهره می‌گیرد و موسیقی تلفیقی اصیلی را پدید می‌آورد و جمع همه اینها است که کمک کرده در فستیوال‌های بین‌المللی موسیقی بدرخشد و بیش از سیصد کنسرت در ایران، هند، اروپا، آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و استرالیا اجرا کند.
اشعاری که جناب آزاد از آنها بهره می‌گیرد هم مربوط به دوره خاصی از ادبیات ایرانی یا شاعرانی است که به نسبت سعدی و حافظ و مولانا کمتر به آنها پرداخته شده و این انتخاب هم مهم و تأثیرگذار است و به نوعی نگاهی متفاوت‌تر منجر می‌شود. همین برنامه آخر، به یاد حزین لاهیجی بود و او پیش از آن از شاعرانی نظیر جامی بهره گرفته است. شعرهایی که اغلب قصه و قهرمان دارند و در پیشینه ذهنی ما ایرانیان نقش بسته‌اند و پرداختن به آنها برای خلق یک موسیقی دراماتیک مؤثر است. او از این اشعار و فرهنگ ادبی و عرفانی بهره می‌گیرد و وقتی این اشعار با سبک نگاه ملودیک او و ارکستراسیون و استایلش درمی‌آمیزد، طرح تازه‌ای را پدید می‌آورد. کاملاً هم مشخص است که او مدت‌ها در متون کهن ادبیات فارسی توقف کرده و در آن غوطه خورده و به یک سواد فرهنگی از این دوره رسیده و پوشش و ظاهری متناسب با آن را برای خود طراحی کرده و همه اینها در محدوده طراحی برند شخصی است. فرهنگ موسوم به عرفانی ما، ملزومات و سازوکار خودش را دارد و پیدا کردن سبک شخصی در موسیقی عرفانی، نیازمند یک فراگیری و غرق شدن همه‌جانبه است.
این را هم بگویم که به زعم نگارنده، اگر آسیبی هم به داود آزاد وارد شود، از همین جانب است. او در دوره‌ای، بسیار در این دوره‌ی خاص از فرهنگ و شعر ایران تدبر و تفکر کرده و به استایل و سبک خود رسیده است؛ اما توقف او در این محدوده، بیش از حد است و باید با تحولات شعر عرفانی در شاعران نسل‌های بعدتر همراه شود تا ضمن حفظ کلیاتی از استایل شخصی خود و گروهش، پویایی و حرکت به جلو هم داشته باشد. این اقدام، از تکراری شدن تولیدات او جلوگیری کرده و باعث ایجاد طراوت و تحرک گروهی می‌شود.
در هر حال «یللی» این روزها منتشر شد. اثری طرب‌ناک و شورانگیز، همان‌گونه که از نامگذاری‌اش توقع می‌رود. در لغت‌نامه دهخدا، در معنی «یللی» آمده است: «بانگ و فریادی که در حالت مستی و یا هنگام رسیدن خبر خوش می‌نمایند. کلمه‌ای است که در وقت مستی و سماع و ذوق می‌گویند.» و از قول سنجر کاشی آورده است: «داد مطرب دف به دستم یللی/ بالی از تو عهد بستم یللی»